Afscheid nemen in de Allerheiligenbaai

Met lood in mijn schoenen en een hart wat ik overal voel bonzen in mijn lichaam stap ik uit het vliegtuig in Salvador. (ben even naar huis geweest terwijl Wiro alvast op verkenning is geweest in Baía de Todos os Santos, De Allerheiligenbaai). Hoe zou het toch met Micky zijn vraag ik me steeds af.
Het gaat niet goed met mijn kat waar ik 10 jaar lang lief en leed mee deel en die overal met ons meegaat waar wij heengaan. We dachten dat hij niet kon poepen, maar het blijkt dat het arme beestje niet heeft kunnen plassen. Het gedrag (klaaglijk miauwen, in en uit de kattenbak gaan, agressie) wat hij tijdens de oversteek liet zien en waar ik over schreef heeft zich tijdens mijn afwezigheid herhaald. Daarbij was hij ook nog op vreemde plaatsen aan het urineren geweest. Achteraf allemaal tekenen dat er iets met zijn blaas aan de hand was, hij kon niet urineren door blaasgruis. Wij hebben het echter allemaal niet begrepen waardoor hij nu aan een infuus ligt in een dierenkliniek in Salvador om zijn lichaam te zuiveren. (door het niet kunnen urineren zijn de nieren buiten werking gesteld)
Na een lange tijd in de rij te hebben gestaan in een wel heel benauwde hal bij de paspoortcontrole op het vliegveld mag ik door. Ik pak mijn koffers en dozen van de bagageband (wat er overigens heel wat zijn) en loop richting douane. Ik twijfel nog of ik iets van de asperges zal zeggen die ik in mijn handbagage in natte doeken heb meegesleept. Ik had namelijk in het vliegtuig een lijstje gekregen met wat wel en niet ingevoerd mocht worden (groenten, fruit en andere etenswaren inclusief het speciaal voer voor Micky wat ik heb meegenomen zijn uit den boze). Ik besloot dan maar de asperges aan te geven. Helaas, de gehele vijf kilo asperges worden in beslag genomen (zullen ze zelf wel op gaan eten denk ik, en als ik wegloop roep ik ze nog na: “bom apetite!”). Gelukkig hebben ze niet verder in mijn koffers gekeken... (Ik mocht nog van geluk spreken dat ik mijn bagage überhaupt in ontvangst had mogen nemen want er waren 50 passagiers die minder geluk hadden. Hun bagage was per ongeluk in Frankfurt achtergebleven….oeps, foutje van Condor).
Daar stond Wiro in de aankomsthal en hij vertelde dat het met Micky goed ging. Wat een opluchting. Op weg naar de boot gaan we nog bij hem langs in de kliniek. Hij zit in een kooitje met een infuus in zijn voorpootje. Ik merk meteen dat hij blij is me te zien. Hij geeft me kopjes, is aan het spinnen en aan het miauwen van genot. Hij is wat vermagerd maar verder oogt hij goed. Zoals het er dan uitziet mag hij vrijdag weer mee naar de boot.
Carlos (een Braziliaan die Wiro tijdens mijn afwezigheid heeft leren kennen) komt ons halen bij de dierenkliniek en zet ons bij de boot af met mijn hele bagage. We liggen op dat moment in Aratú, een haven iets buiten Salvador. Bij mijn bagage zit ook een zonnepaneel waar ik Bram en Vivian van de Duende heel blij mee maak. Zij waren een zonnepaneel verloren onderweg van Gambia naar Brazilië.
De volgende dag gaan we naar het dorpje Aratú. Wiro heeft al wat mensen leren kennen, waaronder een tweetal meiden die voor de plaatselijke zwerfhonden zorgen. Ze zijn allemaal heel geïnteresseerd in Micky. Iedereen vraagt hoe het met hem gaat en leeft met ons mee, erg vertederend moet ik zeggen. Onze honden vallen ook goed in de smaak bij hen, vooral Maya krijgt veel bekijks en aandacht. Jack Russels kennen ze in Brazilië nog niet.
De honden hebben het zo te zien goed naar hun zin hier, ze hebben lekker de vrijheid. Niet alleen onze honden hebben hier de vrijheid, ook paarden en ezels lopen hier los over straat en staan in het gras en de vuilnis te grazen. Soms zien we een man langskomen met een vogelkooi in zijn hand. De vogels leren op deze manier van elkaar het zingen. Wel even maf om te zien, maar het went snel.
Dan is het snel vrijdag, de dag waarop we Micky kunnen gaan halen. We bellen de taxi op die Wiro en nu ook mij steeds brengt en haalt. Aangekomen bij de kliniek loop ik door naar de verzorgingsverblijven. Tot mijn grote verbazing zie ik dat Micky een kap om zijn kopje heeft gekregen. Al snel merk ik dat er geen contact met hem te krijgen is. Van de verzorgster krijgen we te horen dat hij een epileptische aanval heeft gehad. We krijgen een hele uitleg wat er precies aan de hand is. Ik kan er nog geen 10% van volgen, erg frustrerend. Wat ik wel begrijp is dat hij zware medicijnen krijgt toegediend en dat het is afwachten hoe hij hierop gaat reageren. Met een wel heel erg naar gevoel keren we weer terug naar de boot, met een leeg “Micky-mandje”…. Pijnlijk.
Diezelfde dag stuur ik nog een mailtje naar de dierenartsenpraktijk in Ell om te vragen wat we hier het beste mee kunnen doen. Het was zo zielig hoe hij daar zat, dat wilde ik hem toch niet langer aandoen. De volgende dag belt de dierenarts uit Ell mij op en zegt dat als het in de hersentjes geslagen is de kans op genezing minimaal is en het misschien het beste is hem te laten inslapen. Moeilijk, maar in deze situatie wel het beste.
We bellen dus maar de dierenarts in Brazilië op zaterdagochtend die wél een beetje Engels praat om tegen haar te zeggen dat we hem willen laten inslapen. Ze zegt dat dit ook het beste is omdat hij die dag niet meer zou gaan redden. We bellen wederom de taxichauffeur op die binnen het half uur bij ons is en rijden naar de kliniek. Daar aangekomen blijkt Micky net een uur eerder uit zichzelf overleden te zijn. Hij had weer een epileptische aanval gekregen wat hem fataal is geworden.
Dat is me ook wat zeg, sta je daar in Brazilië met je dode kat. Mijn gevoel zei dat ik hem niet daar achter wilde laten. Gelukkig kwamen we er snel achter dat dieren in Brazilië ook gecremeerd kunnen worden. Woensdag zou de as terug zijn bij de dierenarts.
De dagen daarop volgend beleef ik in een waas. We gaan verder maar het is voor mij nog even moeilijk om te genieten van de prachtige omgeving waarin we vertoeven. De boot is van binnen zo stil zonder Micky. Geen kat die heerlijk op de bank ligt te spinnen en flinke plukken haar achterlaat. Geen kat die ’s ochtends staat te bedelen om voer. Geen kat die ’s nachts in één keer bovenop je springt als je lekker ligt te slapen. Geen spinnende kat meer op schoot en ga zo nog maar even door. Kortom: verder gaan zonder Micky. Ik hoop, dat dat snel een beetje gaat wennen.
Maar gelukkig zijn er ook nog positieve dingen. Wiro die me nu ik me zo verdrietig voel extra vertroeteld, twee lieve, ondeugende honden die veel aandacht vragen, en natuurlijk de prachtige omgeving van Baía de Todos Os Santos.
Die zaterdag vertrekken we naar het eiland Ilha de Itaparica tegenover Salvador. Onderweg vergezellen ons tientallen vlinders, dit geeft mij een berustend gevoel, Micky zal goed aangekomen zijn daar waar hij heen is gegaan.
Over Ilha de Itaparica is het leuk om te weten dat de hoofdstad Itaparica in de 17e eeuw door de Hollanders gesticht is. De kerk is daarvan de oudste getuigenis.
Het is er prachtig ankeren en zwemmen. Er is een grote zandbank waar de honden zich heerlijk kunnen uitleven. Tot mijn grote verbazing zie ik dat Emma niet meer uit het water te krijgen is. Het lijkt wel een bever zoals ze zich door het water beweegt. Ook Maya heeft de zwemslag al goed te pakken. En natuurlijk zwemmen wij er ook lustig op los. We wanen ons hier in het ware paradijs, en al snel begin ik me ook alweer een beetje beter te voelen.
Vanuit Itaparica varen we twee dagen later richting de Rio Paraguaca. Op de rivier openbaart zich het echte Braziliaanse (rivier)leven. Kinderen die aan de oevers van de rivier in het water aan het spelen zijn, vissertjes komen langs in lange kano-achtige boten, ze gooien grote netten uit en halen kilo’s vis naar boven. Verder varen er op de rivier de zogenoemde Saveiro’s. Dit zijn hele oude houten boten zonder motor die zich door middel van een zeil en de stroming voortbewegen. Ze vervoeren allerlei zwaar materieel zoals hout, stenen, dakpannen, zand. Zoiets als bij ons de binnenscheepvaart.
Langs de rivier zien we vele kerkjes en kapelletjes tussen het uitgestrekte tropische regenwoud opdoemen, dit is duidelijk ook een deel van de Allerheiligenbaai.
Bij een dorp gooien we ons anker uit en gaan aan wal. Er staan een paar paarden loom te grazen voor een oude kerk. Achter de kerk bevindt zich de hoofdstraat van het dorp. Deze hoofdstraat is beklinkerd met kinderkopjes, de rest van de straten zijn zand, of als het flink geregend heeft wat hier nog wel eens gebeurd, van modder.
Op het dorpsplein is het in een gebouwtje een drukte van jewelste, de dokter heeft er vandaag spreekuur. Verder lijkt het dorpje wel uitgestorven. Her en der zien we wat mensen voor de felgekleurde huisjes zitten, waarschijnlijk zijn de overige mensen binnen omdat het zo ontzettend warm is. In Nederland zal nu de temperatuur zo zijn dat men lekker “in de zon uit de wind” gaat zitten. Bij ons is het omgedraaide het geval, wij prefereren hier “uit de zon in de wind!”
De warmte doet ons dan ook snel besluiten de rivier, waar we liever niet in zwemmen, weer te verlaten en door te gaan naar een andere eilandengroep (Ilha de Tinhare) 30 mijl ten zuiden van Salvador.
Maar eerst gaan we terug naar Salvador, want op woensdag zouden we de as van Micky kunnen gaan ophalen. Pas als ik die heb kan ik verder gaan, dan heb ik toch het gevoel dat we hem met ons meenemen.
We zijn dan ook blij dat we de as op woensdag daadwerkelijk hebben, en het valt me ook nog eens 1000% mee hoe het afgeleverd wordt. In een prachtig blauw doosje met de naam van Micky erop en zijn sterfdatum. Als klap op de vuurpijl is er ook nog een overlijdensakte toegevoegd. In Brazilië kan het allemaal!! (daar moet ik wel bijzeggen dat in Brazilië alles kan als je financiële middelen hebt, helaas is dat bij het overgrote merendeel van de Braziliaanse bevolking niet het geval, alhoewel ze zonder deze middelen erg gelukkig zijn met wat ze wél allemaal hebben!!!).
De dag erna zetten we koers richting Morro de Sao Paulo op het eiland Ilha de Tinhare. Er is weinig wind en het is behoorlijk warm als we vertrekken maar dat mag de pret niet drukken. We zijn er al snel achtergekomen dat we dit geen zeilers oord mogen noemen, het is meer een cruising oord waar veelvuldig de motor gebruikt moet worden.
Na zes uurtjes gevaren te hebben bereiken we de monding van de rivier bij Morro de Sao Paulo. We gooien ons anker uit voor een waar Bountystrand en begeven ons richting het strand waar de Braziliaanse muziek ons tegemoet komt geschald. We eten heerlijke garnalen op Braziliaanse wijze en drinken er uiteraard een paar caiparinha’s bij. Tegen de avond verleggen we De Zwerver op aanraden van een Franse zeiler die hier ondertussen al een optrekje heeft gekocht. Als we een goede nachtrust willen hebben zouden we beter achter een ander eiland kunnen ankeren . Het eiland waar we bij uitkomen stijgt in het kwadraat wat betreft “Bountyeiland-gehalte” in vergelijking met het eiland waar we net vandaan komen.
En als dan de avond valt kunnen we zingen: “zie de maan schijnt door de palmbomen”, we genieten hier niet van een zonsondergang (gaat toch te snel) maar van een maanopkomst. Dezelfde nacht begint het ongelofelijk te regenen. Klopt het dan toch dat het regenseizoen begonnen is? De hemel lijkt wel in lichterlaaie te staan van de bliksem.
De volgende morgen varen we terug naar ons stekkie van de vorige dag. We lopen van daaruit via het strand naar Morro de Sao Paulo. Daar aangekomen blijkt het een echt toeristisch oord te zijn. Iets wat we eigenlijk niet meer zo gewend zijn de afgelopen tijd. Het is wel heel mooi, maar zo ontzettend druk. We besluiten al snel om via het regenwoud wat zich boven de baai bevindt terug te lopen naar De Zwerver.
’s Middags gaan we naar het andere dorpje wat binnen ons bereik ligt per dinghy en daar eet ik mijn eerste Moqueca (Wiro heeft hier al kennis mee gemaakt). Moqueca is een combinatie van rijst, bonen, cassavewortel met daarbij een keuze van vis, vlees of schaaldieren in de heerlijkste kruiden. Normaal ben ik niet zo’n “boneneter” maar dit was echt heerlijk (mam, lees je het!!). Dit gerecht is oorspronkelijk een restjesmaaltijd voor slaven, maar voor ons is het een echte culinaire belevenis.
We besluiten morgen niet de rivier op te gaan, maar door te varen naar Camamu. Nog eens 40 mijl zuidelijker. De rivier gaan we op de terugweg richting Salvador doen.
(Om het verhaal af te sluiten wil ik dit nog even kwijt. Ik hoop dat bovenstaand verhaal van Micky voor andere mensen die dit lezen met katten iets op kan leveren op het moment dat ook jullie kat deze symptomen laat zien. Het is gewoon heel erg om een diertje waar je veel van houdt op zo’n afschuwelijke manier te moeten verliezen. Dáárbij zal Micky dan niet voor niets gestorven zijn aan deze vreselijke ziekte als hiermee andere katten gered kunnen worden!!)