Via paradijselijke eilandjes naar Havana

https://picasaweb.google.com/Photo.Bakker/ViaParadijselijkeEilandenNaarHavana#
(er komen nog meer foto's maar miet ze nog bewerken!!!
Als we van onze binnenlandtocht
terugkomen bij de haven van Cienfuegos worden we als we het pontoon op willen lopen aangehouden door de douane. (zij hebben hier namelijk hun kantoor, net als de immigrations en de havenmeester). Het is de bedoeling dat hij al onze bagage inspecteert alvorens wij hiermee naar onze boot mogen gaan. Hij vraagt of we sigaren hebben gekocht. Wiro antwoordt hierop dat we niet roken. Daarmee liegt hij niet, want we roken niet, maar er zitten wél sigaren ergens verstopt tussen de kleren in het koffer. De douane beambte gaat van de ene tas naar de andere tot hij bij het grote koffer is aangekomen. Ik krijg het steeds warmer als hij met zijn handen door onze spullen gaat. Dan zegt hij dat het oké is en dat we verder mogen naar de boot. Oef, dat scheelde niet veel……Aangekomen op de boot geven we de sigaren een verdekt opgesteld plekje , we weten niet of het een probleem is in de USA als we Cubaanse sigaren aan boord hebben. Langzaam maar zeker beginnen we ook plannen te maken om verder te gaan. We willen via de eilanden in het zuidwesten naar het noorden varen, en ook daar al “eilandhoppend” naar Marina Hemingway in Havana gaan.
Toevallig treffen we een ander Nederlands zeilerskoppel (Ko en Marjolein van de Finistere) die ook die kant uit willen, en we besluiten samen te varen. Wel zo gezellig, en ook gewoon prettig om met twee boten te zijn, en voor ons nog een keer heeeel erg prettig omdat onze dieptemeter het niet doet. En bij al die koraal eilanden is een dieptemeter zo’n beetje onmisbaar!!! Voordat we vertrekken kopen we nog een paar flessen Havana Club om te ruilen met vissertjes voor lobster
Op 16 februari vertrekken we dan vanuit Cienfuegos (maar niet zonder eerst nog even allerlei formulieren in te vullen) naar onze eerste bestemming wat een dagtocht varen is op de motor (bijna geen wind). Het is een heel klein koraal eiland waar niemand woont en alleen een vuurtoren staat. Na een dag gevaren te hebben bereiken we het eilandje en achter Ko en Marjolein aanvarende bereiken we zonder aan de grond te lopen onze ankerplek. We liggen prima in het begin van de avond, maar hoe meer de avond vordert hoe meer de wind toeneemt, en mét de wind, ook de deining. Tegen tienen liggen we wel heel akelig te rollen achter ons anker. Alle spullen die we niet geheel vast hebben staan (zoals boeken, flessen in de la) schuiven van de ene kant naar de andere, en ook wij rollen van de ene naar de andere kant in ons bed. Af en toe valt er een boek uit de kast in ons bed……..al met al niet leuk. We krijgen een beetje pijn aan onze ledematen omdat we ons schrap moeten zetten, en het geluid van alle spullen die heen en weer gaan is ook niet echt bevorderlijk. We vragen ons af of het niet beter is deze ankerplek te verlaten en door te varen naar onze volgende bestemming Cayo Largo. We roepen Ko en Marjolein op om eens te horen hoe het hen vergaat. Natuurlijk precies hetzelfde, bij hen is zelfs een la van de koelkast eruit komen rollen!!! Maar ze hebben het allemaal opgeruimd en waren net aan het proberen de slaap te vatten. Zij willen blijven, dus doen wij dat ook maar, want zonder dieptemeter gaan wij in het donker niet weg. We besluiten ons bed te verhuizen naar de vloer van onze woonruimte. We halen de matrassen uit ons bed en installeren ons op de grond. Dit is lager en midden in de boot waardoor het rollen iets minder is. Alle spullen die geluid maken worden vastgezet of we hebben er handdoeken tussen gestopt. Uiteindelijk vallen we dan toch in slaap, en gedurende de nacht neemt de wind en de deining ook weer af. Wat een nacht, en wat een ankerplek! Dit is écht de ergste ankerplek die we tijdens ons hele reis hebben gehad. Op Fernando de Noronja in Brazilie was het ook erg, maar dit spande toch echt de kroon!
Na deze onstuimige nacht varen we door naar Cayo Largo, een bekend eiland onder de toeristen. Het is werkelijk een paradijs! Kristalhelder water, prachtige witte stranden met heel fijn zand gedecoreerd met mooie palmen die schaduw geven op het strand. We vinden een mooie ankerplaats bij een strandje met een heel stuk van ondiep water (ideaal om met Yasmijn te poedelen) én, niet geheel onbelangrijk, beschermd tegen alle windrichtingen, dus kleine kans dat we wéér gaan rollen. Als we eenmaal goed en wel liggen, gaan we genieten van al het moois wat het eiland te bieden heeft. Er wordt met dolfijnen gezwommen (wij kijken), we kunnen er eten in een restaurantje, en we gaan zwemmen met Yasmijn aan het strandje recht voor onze deur, waar we de mooiste zeesterren in het water zien liggen. Yasmijn heeft het prima naar haar zin in het water. Het is alleen een beetje moeilijk om haar hoofdje en oogjes te beschermen tegen de zon. De zonnehoed die we voor haar hebben trekt ze meteen van haar hoofd af zogauw we hem opzetten. En de prachtige babyzonnebril die ze gekregen heeft als kraamcadeau wil ze ook al niet op. Ik probeer haar dan maar zoveel mogelijk te beschermen tegen de zon met het parasolletje van de Bugaboo. Verder heeft ze een UV bestendig pakje aan en smeren we haar van boven tot onder in met factor 50+ (we zijn er overigens achter gekomen dat Louis Wildmer Kids de beste zonnebrand is, het geeft geen irritaties, zoals Zwitsal bijv. wel deed). Na twee dagen vakantie te hebben gevierd op dit eiland varen we verder. We blijven binnen het rif, want het is lekker rustig varen hier, geen deining, maar…. er is ook bijna geen wind dus we varen op de motor. Het is wel erg ondiep hier, we zijn wederom erg blij met onze hefkiel, ook Ko en Marjolein hebben er één, anders hadden we hier nooit kunnen varen. We ankeren bij een mangrovebosje en slapen die nacht wederom goed. De volgende morgen varen we verder naar het eiland Isla de la Juventud, ons boek zegt dat we daar op twee plaatsen binnen kunnen lopen, in de hoofdstad Nuevo Gerona (noordoost) en in een baai gelegen in het zuidwesten van het eiland.. Het is namelijk zo dat we ons overal moeten melden bij de Guarda Frontera als we ergens aankomen en aan land gaan. Dat hebben we dus ook op Cayo Largo gedaan. We besluiten naar de hoofdstad van het eiland te gaan daar dit meer op onze route ligt dan de baai, die overigens wel heel mooi schijnt te zijn, met name voor duikers. Als we het kanaal opvaren richting Nueva Gerona worden we vanaf de kant al toegeroepen door plaatselijke Cubanen: “Welcome on our island!!” . Als we aankomen in het stadje blijken de plaatselijke autoriteiten toch een andere mening te hebben over dat welkom zijn. We zijn helemaal niet welkom! We mogen nog niet eens aanleggen. Ze gebaren dat we weg moeten gaan, naar de baai in het zuidwesten. Maar dat is nog zeker 8 uur varen, en het is ondertussen al 5 uur ’s middags! Ze kunnen ons toch niet zomaar wegsturen? Ko en Marjolein trekken de stoute schoenen aan en leggen de Finistere gewoon aan. Ondertussen onderneem ik ook even een sterke actie en loop even met Yasmijn naar buiten het dek op. Nu kunnen ze helemaal geen “nee” meer zeggen. Van Ko en Marjolein horen we via de radio dat ze net niet in de boeien zijn geslagen (grapje). Ook wij meren dan maar aan. Onze papieren worden weer gevraagd, en de betreffende guardia blijft maar zeggen dat we beter achter de omheining kunnen gaan liggen omdat het wel eens onveilig zou kunnen zijn ’s nachts. Het is duidelijk te merken dat deze mensen niet om kunnen gaan met onverwachte situaties (cq bezoekers). Ze weten gewoonweg niet wat ze moeten doen en zijn als de dood dat er iets gebeurd en dat zij dan verantwoordelijk worden geacht. We moeten de guardia beloven dat we de volgende morgen om 8 uur weer vertrekken. Dan is het goed en zien we hem op zijn fietsje vertrekken met het meenemen van de bootpapieren. Als hij weg is zien de ritselaars hun kans schoon om ons te verblijden met een bezoekje. Ze vragen of we nog iets nodig hebben, zoals brood, eieren, fruit of groenten. Zij halen dat dan wel voor ons en wij moeten dan met de CUC betalen. Wij willen nog wel wat fruit hebben, en dat bestellen we dus bij hen. Nog geen uur later komen ze terug met sinaasappelen, bananen, ananas. Ze willen 10 CUC hebben. “Wat duur” zeggen we tegen elkaar, maar we geven het ze toch maar. Omgerekend is het natuurlijk nog niet duur want in Europa betalen we nog veel meer! Na de ritselaars hebben ook de plaatselijke kinderen ons gevonden. Met de kleurpotloden en de lollies die we nog hebben maken we ze helemaal blij. Ook de volwassenen komen eens even kijken of er nog iets te halen valt. Eén krijgt een t-shirt en weer een ander is meer geïnteresseerd in onze lijnen. Hij vraagt of hij er een mag hebben voor zijn paard. Maar wij kunnen natuurlijk niet zomaar een lijn van de Genua afhalen, dus Wiro duikt maar eens even in de ankerbak om te kijken of hij nog een mooie lijn voor deze man kan vinden. Nadat we iedereen blij hebben gemaakt gaat Wiro eens even een kijkje nemen in het stadje en ik blijf aan boord bij Yasmijn en kan zodoende ook op de boten letten, want Ko en Marjolein zijn ook het stadje aan het verkennen. We slapen heel rustig die nacht, niets van de onveiligheid gemerkt, en staan vroeg op om te zorgen dat we rond 8 uur los kunnen gooien. Maar voordat we gaan willen we toch nog heel even wat inkopen doen. We hebben nog water nodig en Ko en Marjolein gaan ook nog even op zoek naar eieren. Om klokslag 8 uur staat onze trouwe vriend van de Guardia Frontal al bij de boot te wachten totdat we vertrekken. We leggen hem uit dat we nog wat boodschappen willen doen. Ik ben binnen een half uur terug met mijn water maar Ko en Marjolein hebben duidelijk iets meer moeite om alles te vinden wat ze nodig hebben. Dan om half tien zien we ze eindelijk de bocht omkomen. In de tussentijd hebben we de Guaria bezig gehouden met een kopje koffie en een praatje. Om 10 uur kunnen we dan uiteindelijk losgooien. Hij helpt ons met de lijnen en zwaait ons uitbundig uit.
We vertrekken vanuit Nueva Gerona naar de Cayos de San felipe en zoeken tegen het einde van de middag een plekje om te ankeren. Het is wel lastig want het is behoorlijk ondiep. Ko en Marjolein raken zelfs een keer de bodem. Ze laten ons overigens om de paar seconden over de marifoon weten hoeveel water we onder de boot hebben. 2 meter, 2,3 meter, 2,1 meter, 1,5 meter (oei). Wat zijn wij blij dat we met Ko en Marjolein opzeilen anders hadden we hier nooit kunnen komen zonder dieptemeter!!! Uiteindelijk vinden we een geschikte ankerplek waar we kunnen blijven voor de nacht. De dag erna gaan we door naar Maria La Gorda, ook een bekende plek onder de toeristen. Dit ligt in de uiterste zuidwest punt van Cuba en wederom lachen waaiende palmen en wit zandstrand on uitnodigend toe om de boel eens even te verkennen. Ook het water is hier weer zo helder dat ze zo vanuit de boot het koraal en zijn bewoners op de bodem kunnen bewonderen. Ook hier moeten we ons weer melden bij de Guardia Frontera. Deze heeft zijn verblijf in een klein huisje op het strand waar het stikt van de zandvlooien. We zijn blij als we naar binnen kunnen want die zandvlooien zijn wel heel veneinige kleine beestjes. Je ziet ze bijna niet maar ze steken behoorlijk. Wiro gaat een duik maken met de plaatselijke duikschool en het valt hem op dat het hier stikt van de Lion fishes. Op Bonaire had hij hier ook al kennis mee gemaakt. De lionfish is een vis die op de een of andere manier in de Caraibische zee is terecht gekomen. Hij heeft geen natuurlijke vijanden, dus hij kan rustig zijn gang gaan en de hele populatie koraalvissen opeten. Op Bonaire doen ze hier iets aan, maar hier in Cuba maakt niemand zich er druk over en kunnen de lion fishes rustig hun gang gaan. Na twee dagen op Maria La Gorda te zijn geweest gaan we weer verder. De volgende stop die we maken is net om de hoek. Een klein resort met een haventje waar ook weer alle autoriteiten aanwezig zijn. Van daaruit hoppen we langzaam via alle kleine eilandjes die zich op de route bevinden richting Havana. Onderweg hebben we nog een spannend moment want we denken dat de hoofdmotor het heeft begeven. Nadat we de motor stil hadden gezet (terwijl we onder helling lagen) en hem daarna op een gegeven moment opnieuw wilden startten, had de motor er geen zin meer in. Wiro dacht dat er water in de cilinder was gekomen toen we hem uit hadden gezet onder helling. We besluitten onze koers helemaal om te gooien want we dachten dat er echt geen eer meer aan te behalen viel. Eerst zorgen dat we buiten het rif komen en van daaruit koers zetten richting Key West. Er staat gelukkig goede wind waardoor we een mooie snelheid hebben. Als we hier zo mee bezig zijn proberen we toch steeds weer even de motor te starten, en warempel na een aantal keren goed door te hebben gezet doet hij het ineens weer met horten en stoten. De engeltjes zijn ons wederom zeer goed gezind! We varen weer terug binnen het rif en zetten onze plannen zoals we ze gemaakt hadden vóór het motorprobleem gewoon door. We ankeren nog op verschillende plaatsen. Onderweg ruilen we met vissertjes en ontvangen we lobsters, vis en……schilpad. Ik had van mijn leven niet gedacht ooit schildpad te eten (vind het sociaal ook een beetje onaanvaardbaar) maarja we hebben hem dan toch maar. We maken hem klaar op de bbq en het smaakt heerlijk!! Ook Yasmijn vindt de schildpad lekker. Toch zie ik ze liever in het water rondzwemmen……….We varen naar Cayo Levisa, alweer een prachtig eiland met wederom een prachtig strand. We verblijven hier twee nachten en varen van hieruit ineens door naar Marina Hemingway. Deze bevindt zich ca 15 km van het centrum van Havana.
Bij binnenkomst moeten we ons weer melden bij de autoriteiten. Weer allemaal vragenlijsten (dezelfde als in Cienfuegos) maar hier willen ze ook nog eens onze noodsignalen hebben. Deze houden ze tijdens ons verblijf bij zich en krijgen we terug als we vertrekken. Wederom is Yasmijn weer erg geliefd bij de Cubanen. De douane beambte en de havenmeester zijn helemaal gek met haar. De havenmeester neemt zelfs nog even een foto van haar. En steeds zeggen ze maar: “Que lindo” (wat is ze mooi…) Ja, die Yasmijn vindt die aandacht allemaal wel leuk, ze is echt een allemansvriendje. Vanuit de haven bezoeken we één dag Havana. Dat is wel echt helemaal prachtig. Wat een hoeveelheid aan oude koloniale gebouwen daar! En op bijna elke hoek van de straat een bandje met salsa of andere Cubaanse muziek. Tussen de middag gaan we ergens lunchen en de mensen van het restaurant zijn weer helemaal weg van Yasmijn. De man die buiten staat te “flyeren“ pakt Yasmijn als wij gaan eten en we zien dat Yasmijn hem meehelpt de blaadjes uitdelen. Het eten viel helaas een beetje tegen, maar het was wel heel gezellig! Na het eten lopen we nog door de stad, en gaan we vanuit het opgeknapte gedeelte een straat verder. Dan loop je dus echt vanuit de ene wereld naar de andere. Eén straat opgeknapt, de andere één grote bouwval. Tussen de huizen hebben ze zelfs stutpalen gezet om te voorkomen dat ze omkiepen!!!! We vinden hier wel een marktje waar we nog een beetje verse groenten en fruit kunnen kopen. Dan is het alweer bijna vijf uur en is het tijd dat we terug naar de bus gaan waarmee we gekomen waren. Voor ons was dit bezoek aan Havana voldoende. Na een dikke maand Cuba weten we wel hoe de Cubanen leven en hoe de koloniale gebouwen eruit zien. Maar de sfeer in Havana is wel helemaal geweldig!
Na een week in Marina Hemigway te hebben gelegen zien we op de gribfiles dat er een “weatherwindow” komt. Minder wind, waar we gebruik van willen maken om richting noorden te varen om de USA te bereiken. Op zondag 6 maart nemen wij afscheid van Cuba en varen we in 36 uur een compleet andere wereld binnen, namelijk Miami Beach in de USA!!!!!