Flora en fauna

Tijdens onze reis zijn wij niet alleen bij de kusten te vinden. Een bekend fenomeen is dat als men alleen maar kust ziet het binnenland ook trekt en andersom.
Wij huren daarom met enige regelmaat een auto om het binnenland te verkennen.
Tijdens onze tripjes naar het binnenland ontdekken we de flora en fauna van Marokko. Onder “fauna” versta ik gemakshalve ook de geiten, schapen, lastdiertjes, zwerfkatten en honden inclusief onze eigen hond Emma.

Vanuit Rabat maken we een uitstapje naar het Midden Atlas. We hebben even genoeg van de hectiek van de Marokkaanse steden en soeks (waar Emma al twee keer is aangevallen door een wilde kat met jongen) en rijden Meknes en Fes voorbij. (achteraf horen we dat dit zeer interessante koningssteden zijn om te bezoeken).
In het Midden Atlas is het skigebied van Marokko gesitueerd, daar rijden we heen. Hier groeien heel veel (Atlas)ceders. In mijn boekje staat beschreven dat we hier wel eens oog in oog zouden kunnen komen te staan met de vriendelijke nieuwsgierige magot-aap. We kijken goed in de ceders of we deze apen ergens kunnen ontwaren. Als we vanuit het skigebied naar beneden rijden zitten er in de bomen langs de weg een aantal van deze apen. Deze exemplaren maakten echter niet zo’n erg vriendelijke indruk. Ze schreeuwden of het een lieve lust was toen ik het raampje van de auto open deed. Emma vond het maar een beetje vreemd zo´n schreeuwende aap in de boom. Wiro stelde voor dat ik de foto maar snel moest maken voordat de apen het toestel uit mijn handen zouden grissen. Gelukkig heb ik nog een foto kunnen maken van zo’n apenkop.
Emma mag wonder boven wonder mee naar elke hotelkamer in Marokko. Marokkanen zijn niet zo gewend aan honden als huisdier, ik denk dat het daarom mogelijk is dat we ons hondje overal mee naar binnen mogen nemen. We worden wel vreemd aangekeken maar dat mag de pret niet drukken. Als we ’s ochtends in het hotel gaan ontbijten besluiten we dat Emma even op de hotelkamer blijft. Voor de frisse lucht laten we de balkondeur openstaan. Als we vijf minuten aan tafel zitten horen we gerommel op het dak. (onze hotelkamer bevindt zich boven de ontbijtzaal). Het zou wel eens een kat kunnen zijn denk ik nog. Echter niet lang daarna zie ik een hond die wel heel erg veel op Emma lijkt in een rotvaart langs het raam komen. Ik loop naar het raam en zie dat Emma inderdaad een aantal meters (twee verdiepingen) naar beneden getuimeld is. Gelukkig zien we dat ze na haar val opstaat en wegloopt. Alhoewel een beetje trekkend met één achterpoot. Gelukkig valt de schade mee. Wonder boven wonder heeft dat beestje van ons niets gebroken. Terug in de haven laten we nog een dierenarts komen en deze bevestigt dat er niets gebroken is.
Tijdens deze rit zijn we met onze luxe-auto (geen 4 wheel drive!!) nog even van de verharde weg gegaan. Dat was wel een spannende toer. De weg werd steeds smaller, steiler en rotsachtiger. De rotsblokken werden steeds groter tevens moesten we nog een aantal riviertjes trotseren. Er leek geen eind te komen aan deze spannende track. En wij onszelf maar moed inspreken door tegen elkaar te zeggen dat als er een bandenspoor is dit ook ergens naartoe moet leiden. En gelukkig, na twee uur door de “bush bush” gereden te hebben zien we een weg van asfalt en een dorp aan de rand van de bergen liggen. We zijn uit de rimboe, eindelijk!!!!

Vanuit Rabat zeilen we in één keer door naar Agadir. Dit wordt de eerste keer voor Emma langer op zee dan een dag. Het zullen drie dagen worden. De toiletgang van Emma zou dus een klein probleempje kunnen gaan worden. (Nu komt even een vies verhaal). We nemen voorzorgsmaatregelen door een zakje met emma- poep en urine mee te nemen. Deze maatregelen geven niet het gewenste effect. Maar eindelijk, na 36 uur hebben we Emma zover dat ze een plasje doet op het voordek (één groot feest was het aan boord). Om dit te bereiken hebben Wiro en ik overigens wel zelf even een plasje moeten maken op het dek. Goed voorbeeld doet goed volgen zullen we maar zeggen. Daarna met flink wat zeewater het dek weer schoon spoelen.
Het verbaast ons onderweg overigens dat we kleine vissersbootjes met een paar vissertjes erin zien 15 mijl uit de kust (deze duiken uiteraard net op als ik in mijn nakie een rondje op het dek aan het lopen ben).Eén van die bootjes vraagt aan ons of we sigaretten hebben. We hebben inderdaad sigaretten om weg te geven en we besluiten hen een pakje te geven. Als dank wordt ons hele dek volgegooid met versgevangen vis!!
Zelf vangen we ook nog eens vier tonijnen. Twee hebben we gehouden en twee hebben we terug gegooid in zee. Wat smaakt dat goed zo’n zelf gevangen tonijntje. Van één tonijn eten wij (Wiro, Emma, Micky en ik) heel erg goed. De rest gaat de vriezer in. (Marokko is overigens een geweldig land om te zeevissen zoals wij zelf ook ervaren hebben toen wij mee zijn gegaan op de boot van de sjeik om op Marlin te vissen.)

Aangekomen in Agadir (na een nacht flinke storm te hebben gehad) willen we graag de woestijn gaan bezoeken.
We rijden vanuit Agadir ca 100 km. zuidwaarts naar het kustplaatsje Sidi Ifni. Als we Sidi Ifni uitrijden wordt het landschap (zoals op veel prachtige plekjes vlakbij steden en dorpen in Marokko helaas het geval is) gedomineerd door afval, met name plastik zwarte zakjes (die je overal krijgt in de winkels).
Na deze “vuilnisbelt” gaan we wederom van de weg en gaan een piste (onverhard door de bergen) volgen richting Guelmim (de poort van de Sahara). We rijden door een landschap van cactussen (gelukkig zonder vuilnis deze keer). De cactussen worden gebruikt om te eten. De knoppen van de bloemen worden eraf gehaald, we zien ze overal op de markten te koop.
Ezeltjes lopen af en aan met overbeladen karren vol van deze knoppen. Ze werken zich kapot die beestjes.
Pijnlijk vind ik het om te zien dat deze ezeltjes (en ook andere lastdiertjes) in hun vrije tijd met hun voorbenen aan elkaar gebonden langs de kant van de weg staan. De mensen hebben geen weilanden dus doen ze het maar zo. Vervolgens zien we ergens een oud cq ziek ezeltje staan in een vergeethoekje ergens in een dorp. Broodmager en totaal aan zijn lot overgelaten staat hij te wachten op de dood. De tranen springen in mijn ogen als ik dit zie, ik geef hem nog een appel maar dit zal zijn lijden niet verlichten. In Marrakech zien we dan daadwerkelijk een dood paard midden op straat liggen in de stad, in ieder geval uit zijn lijden verlost, maar respectloos achtergelaten. De diervriendelijkheid is in Marokko helaas ver te zoeken, als ik dit soort taferelen zie dan krijg ik echt een brok in mijn keel.

Als we verder richting zuiden rijden zien we het landschap steeds meer dor worden. Er groeit alleen nog maar gras (espartogras). Kamelen doen zich tegoed aan dit gras en ook zien we veelvuldig een kudde geiten. Daaromheen staan nomadententjes. De nomaden trekken van plek naar plek met hun kudde geiten om ze te laten eten.
Af en toe wordt het dorre landschap afgewisseld door een oase. We zien huizen en palmbomen. De oases zien er ook echt zo uit zoals ik ze vroeger in de kinderboekjes getekend zag. Een palmboom, een kameel en wat water. Geweldig!
Als we in Guelmim zijn gaan we naar de grootste oase in de omgeving (10km lang). We krijgen een rondleiding en gaan met onze begeleider Mohammed naar de bron van de oase. Als we dichterbij komen zien we dat er een paar kamelen staan. Als we verder doorlopen staan er zo’n 60 kamelen te drenken in de “source”.
We worden uitgenodigd door de kamelen hoeders en krijgen traditioneel een kopje thee gemaakt op een vuurtje. Mierenzoet is de thee maar uit beleefdheid drink ik het toch maar op. Daarna mogen we proeven van de kamelenmelk die ze in een nap hebben zitten. Smaakt een beetje naar karnemelk, niet voor herhaling vatbaar voor mij. Vervolgens krijgen we te zien hoe de kamelenhoeders de kamelen melken. Het verbaasd me dat verteld wordt dat de kamelen niet alleen gebruikt worden als vervoersmiddel door de woestijn, maar ook voor het vlees.........Eén kameel is E 1000,- waard en soms kopen mensen er één als ze gaan trouwen om op te eten. Na de ontmoeting met de kamelen rijden we verder. Onderweg komen we in een zandstorm terecht. We zien geen hand voor ogen en als we twee vrouwen langs de kant van de weg zien staan in die vreselijke storm dan besluiten we hen maar mee te nemen. Ze waren erg blij, alhoewel hun hoofddoekje tijdens het wachten op een lift goed dienst deden om hun gezicht te beschermen tegen het stof.
In het hotel aangekomen in Tata ontmoeten we een Frans echtpaar die ook met hun 4-4 aan het rondtoeren zijn in Marokko. (Wij zijn overigens nu ook aan het toeren met een 4-4).
We besluiten de dag erna met hen mee te gaan over de pistes richting Tafraoute in de Anti-Atlas. Zij hebben een heel mooi GPS systeem met een boek erbij met knooppunten op bepaalde coordinaten. Heel erg handig en een perfecte methode voor mensen die niet afhankelijk willen zijn van een gids maar zelf met een 4-4 erop uit willen trekken in Marokko. Het programma heet “Maroc 4 wheeldrive”, de liefhebbers kunnen dan eens googlen of ze wat kunnen vinden
Onderweg zien we veel bergen, rotsen en oases. Soms zien we een woestijn-eekhoorntje langs huppen. We worden hier al op geattenteerd door Emma die als een dolle achterin de auto gaat rondspringen als ze er eentje ziet. We hebben niet de perfecte schoenen aan om echt te gaan lopen door het rotslandschap. Onder de rotsen zouden wel eens allerlei enge beesten kunnen zitten als slangen en schorpioenen. Een beet van zo’n beest en het is afgelopen met ons. Emma houden we dan ook maar aan de lijn.
We rijden door een droge rivierbedding die omringd is met de prachtigste oleanders en komen bij een berg uit waar we omhoog moeten rijden. Het is een flinke klim op een zeer smal weggetje. Gelukkig krijgen we geen tegenliggers, dat zou een enorm probleem opgeleverd hebben. Ik zit aan de kant van de afgrond en hoop maar dat de weg niet af gaat brokkelen. Gelukkig komen we uiteindelijk boven en bereiken we al snel Tafraoute in de Antiatlas.
Vanuit Tafraoute rijden we langzaam maar zeker terug naar Agadir.
Onderweg zien we vele Arganiabomen. Deze boom groeit alleen in Marokko die vruchten draagt waar de Berbervrouwen arganolie van maken, in ons land ook wel bekend als Argand’Or. Geheel volgens traditie wordt de olie gemaakt, er komt geen machine aan te pas.
De noten worden gekraakt, gepeld, geroosterd, gemalen en gekneed.
De olie kan gebruikt worden om te eten, maar het is ook een hele goede basis voor dagcreme.
Het merkwaardigste wat wij gezien hebben aan deze boom is dat hier geen vogels in zitten, maar heel andere dieren......
Geiten!!!! Ze klimmen in de boom om de noten te kunnen opeten. Ze halen de meest halsbrekende toeren uit om de noten te kunnen bemachtigen. Ik lees ergens dat de pitten die in hun ontlasting zitten ook weer gebruikt worden voor olie!!??

Terug gekomen in de haven van Agadir zien we nog wat van de “zeefauna” langszwemmen. Net voordat Wiro het water in wil springen om de schroef te bekijken en schoon te maken ziet hij een enorme kwal voorbij komen. In doorsnee is hij zeker wel anderhalve meter. En de tentakels die hij achter zich aan heeft hangen zijn ook niet mis. Heel gevaarlijk volgens ons. En bij navraag aan de havenmeester blijkt dit inderdaad een zeer gevaarlijk exemplaar te zijn. Een steek van deze jongen en je bent er geweest. Een uur later duikt Wiro toch het water in terwijl ik op de uitkijk sta om de omgeving te controleren op deze enorme kwallen. Gelukkig laat er zich geen meer zien en klimt Wiro een half uurtje later weer ongedeerd aan boord.