Exploring de Kaap Verden

We besluiten de maand januari nog op de Kaap Verden te blijven om nog een aantal eilanden te bezoeken alvorens aan de oversteek te beginnen richting Brazilie.
Vele medezeilers die we inmiddels hebben leren kennen vertrekken na de festiviteiten van “oud op nieuw” om aan de Atlantische oversteek te beginnen. We hebben met zijn allen nog een leuk sylvester feestje gehad op 31 december.
Het is leuk zoveel mensen te leren kennen, maar moeilijk om op een gegeven moment weer afscheid te moeten nemen. Onderling worden veel verhalen gewisseld. Het verhaal wat me het meeste bij is gebleven is dat een Amerikaans echtpaar 8 jaar onderweg is. Dan zou je denken dat ze de wereld al rond zijn geweest, maar niets is minder waar. Ze vonden het in Nederland zo leuk dat ze besloten er drie jaar te blijven. En waar hebben ze die drie jaar doorgebracht? ...............In Roermond in de haven. We zouden ons zomaar kunnen gaan afvragen waarom wij op wereldreis vertrokken zijn.
We bezoeken op één dag het buureiland Santo Antao. We gaan met de grote ferry over. De bemanning van de Aura gaat die dag ook en zij lopen voor ons uit om alvast in de rij te gaan staan om kaartjes te bemachtigen voor de overtocht. Als wij aankomen zijn ze net aan de beurt. Is dat even fijn......Emma gaat uiteraard ook mee met de ferry maar ze mag niet in de ruimte waar de mensen ook verblijven. (we horen van iemand dat dit waarschijnlijk komt omdat de mensen gewoonweg bang zijn voor honden. Ik mag het misschien niet zeggen maar het blijkt toch hoe donkerder de mensen hoe banger voor honden) Ook mag ze niet via de ingang waar de mensen gebruik van maken naar binnen. Dan maar via de weg van de bagage. Ze moet beneden in het ruim blijven waar ook de auto’s en vrachtwagens staan. We maken haar vast maar daar is niet blij mee. Wij gaan naar boven om daar onze vrienden van De Aura weer te treffen. Na een tijdje besluit ik toch weer even te gaan kijken naar Emma. En wat blijkt? Ze heeft haar riem doorgebeten en was al de hort op gegaan. Gelukkig had één van de bemanningsleden dat gezien en heeft haar nog kunnen onderscheppen. Zodoende breng ik de overtocht van een uurtje benedendeks door met Emma.
Aangekomen op het eiland nemen we een busje naar de andere kant. Onderweg zien we de prachtigste kraters die helemaal groen zijn. Door de lava is de grond ontzettend vruchtbaar geworden. We laten ons aan de andere kant van het eiland afzetten en besluiten door een rivierbedding te gaan lopen. Er stroomt nog een beetje water doorheen waardoor we af en toe even van de ene naar de andere kei moeten springen . We gebruiken de lunch die we in een supermarktje gekocht hebben op een rots langs de rivier onder een grote bananenboom. Als we verder langs de rivier lopen zien we mannen hun akkertjes bewateren. Vrouwen staan in de rivier hun was te doen. Een grote kei dient als schrobbordje. Vervolgens worden de gewassen kleren aan de oever van de rivier te drogen gelegd. Als de was droog is wordt het in een grote teil op het hoofd een flinke klim omhoog naar het dorp gebracht. Dat is wel even wat anders dan de was zomaar even in de machine te kunnen proppen.
Buiten adem bereiken we het dorp wat hoog boven de rivier bedding ligt. We zijn een grote bezienswaardigheid voor de bewoners. Gelukkig hebben we pennen meegenomen waar we de kinderen blij mee kunnen maken.
Langzaam maar zeker komen we terug op de plaats waar het busje ons heeft afgezet. Op de terugweg naar de stad nemen we een typisch Kaap Verdische taxi. Een pick up, onze plaats is achterin de bak. ’s Avonds pakken we de ferry terug naar Sa Vicente.
Ondertussen ben ik een cursus Portugees aan het doen. Met in het vooruitzicht dat we ook naar Brazilie gaan leek me dat geen overbodige luxe. Om het goed te kunnen leren wil ik het Portugees zoveel mogelijk in de praktijk brengen. Dit wordt blijkbaar niet door iedereen zo gewaardeerd. De waterjongen komt langs in de haven en vraagt of ik het getankte water af wil rekenen. Ik antwoord in het Portugees. En wat zegt hij? “Can you speak English please??” Okee dat was duidelijk. Het Portugees wat ik me eigen aan het maken ben is voor de Portugees-taligen niet verstaanbaar.
Met De Zwerver gaan we ook nog een tweetal eilanden bezoeken, waaronder Santa Lucia (een onbewoond eiland) wat een halve dag zeilen van Mindelo afligt. We ankeren in een prachtige baai. Het water is glashelder en het strand is krakend wit. We lezen in de pilot dat het lastig kan zijn om naar de wal te gaan in verband met een fikse branding. We zien bijna helemaal geen branding dus we zijn niet bevreesd naar de wal te gaan met de dinghy. Aangekomen met de dinghy bij de wal merken we toch dat er meer branding staat dan we aanvankelijk gedacht hadden. Wiro is al uit de dinghy maar ik zit er nog in met Emma als er een flinke breker tegen de achterkant van de dinghy aanklatst. De dinghy kapseist kont over kop met Emma en mij erin. Resultaat is dat ik helemaal nat ben, vol met blauwe plekken en Emma durft niet meer in de dinghy als we terug willen.
Die avond eten we de die dag gevangen dorade en genieten van de (zeer snelle) ondergaande zon. Gedurende de nacht merken we dat het idyllische ankerplaatsjes toch niet meer zo idyllisch is. Er komt een enorme swell naar binnen waardoor we van de ene naar de andere kant geschut worden. Van slapen komt weinig. En nadat we de volgende morgen gezwommen hebben (lees: gekeken of er geen haaien aankomen) gaan we geradbraakt anker op naar het volgende eiland Sao Nicolau.
We zijn al gewaarschuwd niet in de haven te zwemmen van Sao Nicolau. Er schijnt een Japanse visfabriek te zitten. Afval gooien ze in de zee en haaien schijnen dit wel smakelijk te vinden en komen hier op af. Dat wordt geen zwempartijtje voor Esther in ieder geval. Ik ben als de dood voor haaien. Ons anker gooien we uit in de haven van Tarrafel. We gaan gelijk van boord. We worden aan de wal opgevangen door allemaal kinderen die voor een habbekrats op onze dinghy willen letten. We wijzen er twee aan die deze keer mogen opletten. We gaan meteen zoeken naar pensao Aquarius waar we op gewezen zijn door de Nederlandse zeilers die we ontmoet hebben in Mindelo. Een Nederlander Henny Kusters genaamd zou dit runnen. Als we aan voorbijgangers naar het pension vragen worden we meteen begeleid naar de plaats van bestemming. We bellen aan en een zeer vriendelijk Nederlandse meneer (Henny Kusters) doet de deur voor ons open. We mogen meteen binnen komen en we krijgen zo een glas wijn in onze handen gedrukt. Het blijkt dat hij een soort van ontwikkelingsproject heeft opgericht voor de Kaapverdianen. Hij heeft een aantal jongens opgeleid tot kok. We proeven de avond daarna heerlijke Kaapverdiaanse gerechten begeleid door Kaapverdiaanse muziek. Henny heeft ons geadviseerd de basaltrotsen te bezoeken op het eiland aan de westkust. We worden er met een Kaapverdiaanse taxi (lees pick-up) heen gebracht. Prachtig hoe de natuur zo’n wonderlijke kunst kan maken. Als we doorlopen zien we een lagune die om de zoveel tijd door een golf wordt overspoeld. We balen er beiden meteen van dat we geen handdoeken mee hebben genomen anders hadden we meteen een duik genomen. Als we terug lopen merkt Emma op dat er geiten zijn. Dat vindt ze wel interessant en ze vliegt er achteraan. Als we haar roepen komt ze niet terug. We beginnen te zoeken en na een half uur door de droge, stoffige, waaierige steppen te zijn gelopen heeft Wiro haar eindelijk gevonden, uiteraard zonder prooi maar wel met kapotte kussentjes onder haar poten. De dag erna gaan we met een busje het hele eiland verkennen. Er staat echter een flinke wind, zeg maar gerust storm (windkracht 8 tot 9) wat ons doet besluiten twee ankers achter elkaar uit te gooien. Wiro besluit het kleine anker een tweetal meter voor het grote anker te leggen. Hij moet flinke kracht zetten om al lopende voor op het dek te komen in verband met de wind die over het dek giert. Ik sta achter het roer en zet de motor nog eens even flink in zijn achteruit. Als we zeker weten dat we vast liggen gaan we van boord om de eiland tocht te gaan doen. We vragen een jongen ons te bellen als er iets is.
Het eiland Sao Nicolau heeft veel verschillende gezichten. Prachtige groene bossen en kale vlakten. Schitterende kusten zien we en we passeren knusse dorpjes. We eten tussen de middag een typisch Kaapverdiaans gerecht (Cachupa). Het is heerlijk. Een van onze medereizigers neemt een riskante duik in een lagune die om de zoveel tijd overspoeld wordt door een enorme golf. Wiro heeft er langs de kant ook van mee kunnen genieten, hij kreeg de volle laag over zich heen. Gelukkig komt onze medereiziger ongedeerd uit de lagune. Als we na deze prachtige tocht terug op de boot komen besluit Wiro toch nog even naar het anker te gaan kijken. (hij gaat wel het water in hier). Hij komt terug en vertelt me dat het kleine anker compleet ingegraven is en dat het grote hoofdanker op zijn kop ligt. Onze boot van ca 25 ton heeft in windkracht 9 op een ankertje van 15 kilogram gelegen. Als we dat geweten hadden waren we niet zo rustig vertrokken. Gelukkig is de boot op zijn plaats gebleven.
De volgende dag gaan we met de bemanning van zeiljacht TAZ nog eens naar de basaltrotsen en de lagune. Deze keer nemen we onze zwemspullen mee. Het is geweldig om even verkoeling te zoeken in de lagune. Af en toe is het even spannend als een grote golf zich aandient. We blijven erin totdat er wel zo’n geweldige golf naar binnen komt dat we kopje onder moeten gaan om aan het bruisende water te ontkomen. Ik wordt als een dolle rondgeslingerd onder water en ben blij dat ik met geen van mijn ledematen de rotsen heb geraakt. Als we boven komen heeft Wiro een klein wondje op zijn hoofd. Hij is even langs een rots geschaafd. We vinden het na deze ervaring tijd dat we eruit komen. De volgende dag halen we ons anker op en vertrekken terug naar Mindelo. De wind is iets afgenomen maar de swell die op zee staat is nog behoorlijk. Aan het eind lopen we de haven van Mindelo binnen. We hebben ons ondertussen bedacht over de bestemming die we hebben aan de overkant van de Atlantische oceaan. Het wordt Suriname.