Een ander ritme

Zoals berekend zal de overtocht vanuit La Gomera naar de Kaap Verden ongeveer vijf dagen gaan duren. We gaan ervan uit dat we zo´n 160 mijl per etmaal af zullen leggen.
Als we de haven van San Sebastian uitvaren is er helaas nog niet veel wind. Ook moeten we nog even wachten totdat de ferry die net vertrekt naar Tenerife weg is.
In het begin moeten we de motor bij zetten om van het eiland weg te komen (we hebben het idee dat het hoge gebergte de Teide van Tenerife de wind wegneemt daar waar wij varen). Als we een flink aantal mijlen van het eiland verwijderd zijn begint de beloofde wind op te steken. We hebben hem schuin van achter zodat we de genua mooi uit kunnen bomen.
De zee is gelukkig rustig en de wind is vrij constant waardoor we mooi op koers kunnen blijven.
Als we gegeten hebben die avond gaat ons “wachtlopen” beginnen. Wiro gaat als eerste slapen tot ca 21.00 uur. Totdat hij genoeg slaap heeft gehad om het weer van mij over te nemen. Waarna ik weer op een oortje ga liggen tot na middernacht. Dan pak ik het weer over tot een uurtje of vier vijf in de ochtend waarna Wiro weer aan de beurt is.
Overdag zijn we beiden op maar doen af en toe eens een middagdutje. Op open zee hoeven we als we wacht houden ook niet constant op te letten. Er varen bijna geen schepen, we hebben de radar bijstaan in een circel om onze boot van zes mijl. Als er dan een schip in die circel komt gaat het alarm af. Het enige waar we wel op moeten letten is dat de wind uit de juiste hoek in de zeilen komt.
Na twee dagen zitten wij al aardig in ons ritme. Er staat geen hoge zeegang waardoor we comfortabel kunnen leven aan boord.
De hengel is uitgegooid en we vangen op dag drie onze eerste dorade. Mijn kookboek De Zilveren lepel wordt erbij gepakt en ik maak de dorade op zijn Italiaans klaar. Kan het überhaupt nog allemaal verser! Ook heeft één (ongelukkige) vliegende vis het paraat gemaakt om in zo’n grote oceaan bij ons op het dek te belanden.
Wiro wil de watermaker onderweg operationeel maken maar helaas komt hij erachter dat er iets aan de hand is. (Het zal ook een keer zo zijn dat er niets gerepareerd hoeft te worden!!.) Via de SSB radio stuurt hij een mailtje naar de USA over wat hiermee te doen. Geweldig die mogelijkheid tot mailen via de SSB. Het zou ook mogelijk moeten zijn via onze satelliet telefoon maar ook dat moet nog even uitgevogeld gaan worden. We krijgen al vrij snel een reactie terug vanuit de USA maar we moeten wachten tot we weer aan land zijn met het demonteren van de watermaker.
Met Emma gaat het goed aan boord ware het niet dat ze de eerste dag niet plast. We gaan steeds met haar naar het voordek (goed aangelijnd) maar ze doet niets. Gelukkig gaat ze de tweede dag wel zitten en komt er een enorme “waterval” uit. Dat lucht op voor haar en ook voor mij. Nu alleen nog de grote boodschap. Eten doet ze namelijk goed, en dat zal er toch ook een keer uit moeten.
Steeds gaan we met haar naar het voordek, maar ze begrijpt gewoonweg niet wat we van haar verwachten. Dan op de vijfde dag (maandag 22 december), net voordat we aankomen op het eiland Sao Vicente van de Kaap Verden laten we haar los op het dek lopen. Er staat bijna geen wind waardoor het niet gevaarlijk is haar zo te laten lopen. We zien haar snuffelen en dan eindelijk doet ze de grote boodschap.
Nu we zo vlakbij de eilanden zijn verwachtten we ook dat we ze al zouden kunnen zien liggen. Niets is minder waar, het is zo heiig dat de eilanden niet te zien zijn. Als we er zo’n drie mijl vanaf zijn zien we vaag bergen door de wolken schemeren. Pas als we in het baaitje van Mindelo aankomen trekt het wolkendek open en openbaart zich het eiland Sao Vicente zich voor ons. Op de voorgrond het stadje Mindelo wat erg Portugees aandoet en op de achtergrond kale bergen. Er is aan land veel bedrijvigheid zien we al.
We hebben gelezen dat de eilanden heel droog zijn en dat het er bijna nooit regent maar vandaag regent het. Dat is niet zo erg want dan kan het dek mooi afgespoeld worden met zoet water.
We gooien ons ankertje uit tussen allerlei zeilschepen van verschillende nationaliteiten en maken alles weer een beetje in orde.
Drie uur later komt ook onze solozeilende vriend Ed de haven van Mindelo in met zijn Salty Dog. Hij legt bij ons aan en we drinken een glaasje omdat we het toch weer mooi geflikt hebben.
We zullen nu snel de wal op moeten gaan om ons te gaan inklaren bij “immigration”. Bij het uitlopen van de poort staan er verschillende lokale mannen te wachten en vragen naar de “kaptain”. Ze zijn desperate voor een werkje aan boord om iets te kunnen verdienen. Wiro maakt een afspraak met een van de mannen om later de boot te poetsen. Nou, dat heeft hij geweten. Louis moest alles 10 keer voorgedaan krijgen en daarna snapte hij het nog niet, ondanks zijn redelijke engels. De volgende keer doen we het toch maar weer zelf. Louis heeft wel iets kunnen verdienen. De volgende dag zien we hem bij de kapper zitten voor een nieuwe coupe.
Ons inklaren heeft ook heel wat voeten in aarde terwijl De Zwerver meteen ingeklaard werd bij de port-authority. Deze dienst bevindt zich in een gebouw vlakbij de haven. De man die ons helpt zit trots achter zijn bureau onder een betonnen trap in de inkomsthal van het gebouw. Dit is zijn kantoor. Waarschijnlijk waren alle kantoren bezet en werd er voor hem een tafel en stoel op de gang gezet om de schepen te kunnen inklaren. Kunnen wij in Nederland nog iets van leren om optimaal gebruikt te maken van de ruimte, en dat zonder te klagen.
Maar nu moeten we ons zelf nog inklaren bij de immigrations. De eerste keer was er niemand. De tweede keer zou er iemand komen maar ook die kwam na een uur niet opdagen. We gingen er al een spelletje van maken: “is ie er, of is ie er niet”. Gelukkig is het bij de derde keer raak en krijgen we een mooie stempel van de Kaap Verden in ons paspoort. (voor bij de rest van de collectie)
Al teruglopende naar het centrum van Mindelo lopen we langs verschillende kantoortjes in de haven. Er wordt “hard” gewerkt overal. We zien een man achter zijn bureau zitten bezig met wel honderden paperclips te tellen. Met het einde van het jaar in het verschiet moet de balans natuurlijk even opgemaakt worden. Verder zien we vele mannen en vrouwen rondslenteren.
Vervolgens besluiten we te gaan pinnen. Achter iedere geldautomaat staat een rij mensen waar we niet goed van worden. Het is duidelijk dat we de snelheid van het leven wat we in Nederland kennen overboord moeten gooien en mee moeten gaan met de flow van Mindelo. Alles op zijn tijd....... Haraka Haraka, Haine baraka zouden ze in Tanzania zeggen zegt Wiro. (haastige spoed is zelden goed)
Kerst en oud en nieuw zullen we hier ook door gaan brengen. Ik ga (ook al hebben we de boot helemaal volgestouwd op de Canarische eilanden) even kijken wat de supermarktjes en de markt hier allemaal te bieden hebben.
Ik ben verbaasd te zien hoeveel Nederlandse producten ze hier verkopen. Pindakaas, Zaanse mayonaise, maïzena en custard van Koopmans en……frikadellen. Deze producten slaan we dus ook nog even in.
Ook ben ik verbaasd te zien wat de vrouwen hier op de Kaap Verden allemaal op hun hoofd mee kunnen torsen. Hoe ze het gewicht én het evenwicht kunnen houden is voor mij een raadsel, ik ga het maar niet proberen, ben bang dat ik mijn nek breek en daarbij kan ik het evenwicht niet bewaren. Ik vind het maar knap hoor van die vrouwen. Helaas is er weinig keuze in groenten en fruit op de markten. Daarnaast zie ik veel soorten groenten waarvan ik niet weet wat ik ervan zou moeten maken. Vlees is al helemaal bijna niet te krijgen. Wij blij dat we de vriezer op Tenerife helemaal volgegooid hebben. Vis is er echter in overvloed op de markt, het ziet er alleen niet zo hygiënisch uit hoe het gepresenteerd wordt. Er is geen koeling en de vliegen zwermen er vrolijk rond. Ik denk dat ik de vis hier maar over ga slaan en ga proberen bij de vissers vanaf de boot te kopen, dan weet ik zeker dat het helemaal vers is en de vliegen hun werk nog niet gedaan hebben. We hebben geen zin om ziek te worden hier want de medische voorzieningen zijn ook minimaal.
De armoede en honger die we in de stad zien is ongelofelijk, we waren erop voorbereid maar ik had niet gedacht dat het zo erg zou zijn. Dagelijks gaan we de stad in en kopen brood, bananen en andere etenswaren om uit te delen aan de behoeftige mensen die zich bij de kerk verzamelen. Eten gooide ik in ieder geval al niet snel weg maar nu ik dit gezien heb al helemaal niet meer! Als we eten over hebben aan boord nemen we dit mee de stad in en delen dit uit. Wonder boven wonder zien de zwerfhonden er daarentegen goed gevoed uit. Daar hoef ik me geen zorgen over te maken, die redden zich wel.
Kerst vieren we met een aantal andere Nederlanders bij ons aan boord, het is erg gezellig. Het lijkt wel “de wonderbaarlijke brood vermenigvuldiging” die we hebben toegepast. We begonnen met drie personen en eindigden met zijn elven aan de kersttafel (er kwamen nog een drietal Nederlandse boten binnenvaren).
De volgende dag wel een beetje hoofdpijn maar daar is ook wel weer overheen te komen. (Overigens geeft het toch een heel ander gevoel om kerst in een warm oord te vieren, op en top kerstgevoel heb ik niet ondanks de kerstverlichting, - decoratie en - muziek).
Na de kerstdagen bezoeken we het buureiland Santa Antao. Dit schijnt het groenste eiland van de Kaap Verden te zijn waar tevens de meeste groenten en fruit wordt verbouwd.
Meer daarover in het volgende verhaal.

Wij willen iedereen via deze weg een heel gelukkig nieuwjaar toewensen!!!!!!

Ps mijn nummer werkt hier niet. Wiro heeft met blackberry wel telefoonverbinding maar kan hier geen e-mails op ontvangen.
Af en toe hebben we internetverbinding.