De Guadiana rivier
Door: Esther
Blijf op de hoogte en volg Esther en Wiro
22 Juni 2008 | Portugal, Lissabon
De Gudiana
Achter ons ankertje liggen we in Ayamonte te wachten tot het tij keert en we dit mee kunnen pikken de rivier op. Wiro heeft eerst goed gekeken of we met onze mast wel onder de brug door komen. Hiertoe heeft hij een lasergun gekocht om de hoogte van de brug precies op te meten. Zoals hij ziet zouden we met laag water eronderdoor moeten kunnen.
Als we de brug naderen zien we twee Engelse motorjachten achter ons varen. We roepen ze op om te vragen of zij kunnen zien of we eronder door passen. Wij zien dit namelijk zelf niet vanuit onze eigen boot.
De Engelse schipper geeft aan dat we er goed onderdoor kunnen. Go ahead roept hij ons toe. Als wij hem achteraf vragen hoeveel we over hadden zegt hij 10 centimeter????
We hebben gelezen in onze vaarwijzer dat we de buitenbochten van de rivier moeten nemen, er is namelijk geen betonning. In het begin is dit wel even wennen maar we zien steeds dat er voldoende water onder de kiel is.
We varen door een prachtig landschap, aan weerszijden hebben we bergen langs ons. Er zal wel eucaptus op groeien want het ruikt ook nog eens heerlijk! De ene kant van de rivier is Spanje en de andere kant is Portugal.
In het eerste plaatsje wat we aandoen op de Guadiana gooien we ons anker uit. We zijn niet de enigen die dit gedaan hebben want er liggen nog een aantal anderen schepen. Met name Duitsers, en zo te zien liggen die hier al iets langer daar er flink wat aangroei aan de romp van hun boot zit.
We gaan met onze dinghy aan wal. Emma kan weer van de snelheid genieten die we maken. We zien dat het hier al heel anders eruit ziet dan aan de “touristische” Algarve. De mensen leven hier een stuk primitiever. Dit is te zien aan de huisjes en ook gewoon aan de mensen zelf. Opvallend is ook dat we hier beter contact met de Portugezen krijgen dan in de tourististische Algarve.We maken een flinke wandeling door de bergen die rondom het dorpje liggen.
Na ca twee dagen besluiten we verder te varen naar het volgende dorp. We moeten even water tanken en het zou ook fijn zijn als ik de was even kon doen. In het andere dorp zou een steiger zijn waar je aan kunt leggen.
Wiro heeft een beetje moeite met het anker op te halen en als het dan eindelijk boven komt zien we dat we een hele boomstronk mee naar boven nemen. Die zit ook nog eens goed vast in het anker zodat we die niet zomaar even eruit kunnen krijgen. We varen naar de kant waar Wiro hem met de circelzaag doorzaagt om hem eraf te krijgen. Na een half uurtje worstelen zijn we ontdaan van de halve boomstam en kunnen we verder varen.
Gelukkig is de steiger in het volgende dorp leeg en maken we hier aan vast. Er is water en electriciteit. Er liggen nog verschillende andere vissersbootjes waar een aantal Portugese mannen druk bezig zijn.
We bezoeken het dorp wat ook weer erg klein is. Ik schat dat er ongeveer zo’n 100 mensen zouden wonen. Echter bij navraag blijken er 40 mensen te wonen!! Er is een klein barretje annex restaurantje en momenteel is men net bezig met de waterleiding en riolering aan te leggen. Als we de omgeving te voet gaan verkennen komen we bij een oude waterpomp uit met een groot draaiwiel. Wiro begint eraan te draaien en waarempel er komt nog water uit ook. Ernaast zien we wasbakken waar de vrouwen ongetwijfeld hun was zullen doen. Echt nog op de ouderwetse manier, helemaal geweldig. Het lijkt wel of we terug in de tijd zijn gegaan. We wandelen verder en als we boven op de berg in het dorp komen zien we drie mannen een geit slachten. Ikzelf vond het niet zo prettig om aan te zien en het beeld heeft me nog de hele dag achtervolgd. Twee geiten stonden erbij en keken ernaar. Die zullen ook hetzelfde lot moeten gaan aanvaarden denk ik.........Zielig hoor.
Vanuit dit dorpje varen we door naar een wat groter plaatsje (Alcoutim) verderop aan de rivier. Aan de andere kant ligt het Spaanse plaatsje Sanlúcar de Guadiana. We bezoeken beide plaatsjes. In Sanlúcar huren we een scootertje waarmee we de omgeving gaan verkennen. Het is erg warm deze dag en we zijn blij met de wind die we zelf maken. We zitten nu in Andalucie. Het is een prachtig landschap wat we aanschouwen maar wel een beetje droog. Het lijken wel steppen. Af en toe zien we een huis boven op een berg. Door het landschap heen loopt een kanaal waarmee de dorpen van drinkwater voorzien worden.
’s Avonds bezoeken we het dorpje Alcoutim en uiteraard nemen we Emma ook mee. Haar laten we op een gegeven moment los, maar net op dat moment komt er een poesje langs gelopen. Emma stuift er als een dolle achteraan. Als wij zelf ook de hoek omgaan zien we Emma niet meer. Normaal gesproken komt ze dan op een gegeven moment vanzelf terug. Echter dit keer niet. We beginnen ons al een beetje zorgen te maken en roepen op haar en beginnen te zoeken in de buurt. Geen Emma te bekennen. We vragen een aantal bewoners of ze de hond gezine hebben. Sommigen beginnen ijverig mee te zoeken, maar er zijn ook een aantal mensen die niet zo aardig reageren. We vragen een man die bij zijn huisje een stuk hout staat te bewerken met een mesje of hij de hond gezien heeft. Hij doet net of hij ons niet verstaat en staat vervolgens wel te kijken hoe wij aan het zoeken zijn. Echt een engerd was het. Ik dacht bij mezelf dat het ook nog wel eens goed mogelijk was dat hij Emma zelf binnen had zitten, dus ik bij het voorbijgaan even naar binnen gluren. Geen Emma te zien, wel een ander hondje. Na anderhalf uur tevergeefs zoeken in en om het dorp geven we op en besluiten we terug te gaan naar onze dinghy. We dachtedn echt dat we Emma kwijt waren, maar als we benden aankomen blijkt dat Engelsen van een andere boot haar gevonden hebben. Zij herkenden de hond en wisten dat ze bij ons hoorde. Wat waren we blij toen we die Emma weer terugzagen!!! Die blijft voorlopig weer even aan de lijn lopen.
Na een paar dagen voor anker te hebben gelegen en daar de wedsrijd Nederland – Frankrijk met genoegen aanschouwd te hebben varen we weer terug. We leggen bij een ander klein dorpje aan naast een Duitse zeilboot. Al snel hebben we contact met de eigenaar van dit schip. Hij heeft de hele wereld al twee maal ober gezeild en heeft zich nu hier in Portugal gesetteld. We komen overigens veel mensen tegen hier die klaar zijn met hun wereldreis en die zich hier settelen. Leuk om met deze mensen te praten. Wij kunnen ons beiden voorstellen dat ze zich hier allemaal settelen. Het is een geweldige omgeving hier!
De Duitser vertelt ons dat we iets verderop heerlijk water uit een tap kunnen halen. We gaan erheen en we zien dat dit wederom zo’n ouderwetse pomp is met een groot draaiwiel. Wiro draait aan het wiel en ik vul de lege waterflessen. We zijn ondertussen namelijk al aardig door onze voorraad heen aan het raken en hier langs de rivier vinden we geen winkels meer. Eieren kopen we van een inwoner van het dorpje. Citroenen en sinaasappelen halen we van de bomen. In een kroegje in het dorp krijgen we boter. Het is allemaal even beheplen maar mij bevat dit zo wel.
Iets verderop in een hotel kunnen we gebruik maken van een zwembad en kunnen we tevens de voetbalwedstrijden aanschouwen. We doen dan ons oranje “Trots op Nederland” T shirt aan en Emma krijgt een oranje shawltje om. Het staat haar goed!
Ondertussen hebben we het ook druk met werkzaamheden aan de boot. De boekenplanken worden veranderd zodat we de boeken fatsoenlijk erin en eruit kunnen nemen. Verder maken we van stukken stof schermen om voor de ramen te doen om de zon buiten te houden want het begint tocgh aardig op te warmen hier. We hebben al een keer 38 graden gezien op de thermometer. Bets lekker, maar het kan ook even teveel worden. We passen ons al aardig aan de plaatselijke bewoners aan. Vroeg opstaan, tussen de middag siesta en ’s avonds weer actief. Dat is de beste manier om de warmte te overleven. Dit ritme bevalt ons wel.
Achter ons ankertje liggen we in Ayamonte te wachten tot het tij keert en we dit mee kunnen pikken de rivier op. Wiro heeft eerst goed gekeken of we met onze mast wel onder de brug door komen. Hiertoe heeft hij een lasergun gekocht om de hoogte van de brug precies op te meten. Zoals hij ziet zouden we met laag water eronderdoor moeten kunnen.
Als we de brug naderen zien we twee Engelse motorjachten achter ons varen. We roepen ze op om te vragen of zij kunnen zien of we eronder door passen. Wij zien dit namelijk zelf niet vanuit onze eigen boot.
De Engelse schipper geeft aan dat we er goed onderdoor kunnen. Go ahead roept hij ons toe. Als wij hem achteraf vragen hoeveel we over hadden zegt hij 10 centimeter????
We hebben gelezen in onze vaarwijzer dat we de buitenbochten van de rivier moeten nemen, er is namelijk geen betonning. In het begin is dit wel even wennen maar we zien steeds dat er voldoende water onder de kiel is.
We varen door een prachtig landschap, aan weerszijden hebben we bergen langs ons. Er zal wel eucaptus op groeien want het ruikt ook nog eens heerlijk! De ene kant van de rivier is Spanje en de andere kant is Portugal.
In het eerste plaatsje wat we aandoen op de Guadiana gooien we ons anker uit. We zijn niet de enigen die dit gedaan hebben want er liggen nog een aantal anderen schepen. Met name Duitsers, en zo te zien liggen die hier al iets langer daar er flink wat aangroei aan de romp van hun boot zit.
We gaan met onze dinghy aan wal. Emma kan weer van de snelheid genieten die we maken. We zien dat het hier al heel anders eruit ziet dan aan de “touristische” Algarve. De mensen leven hier een stuk primitiever. Dit is te zien aan de huisjes en ook gewoon aan de mensen zelf. Opvallend is ook dat we hier beter contact met de Portugezen krijgen dan in de tourististische Algarve.We maken een flinke wandeling door de bergen die rondom het dorpje liggen.
Na ca twee dagen besluiten we verder te varen naar het volgende dorp. We moeten even water tanken en het zou ook fijn zijn als ik de was even kon doen. In het andere dorp zou een steiger zijn waar je aan kunt leggen.
Wiro heeft een beetje moeite met het anker op te halen en als het dan eindelijk boven komt zien we dat we een hele boomstronk mee naar boven nemen. Die zit ook nog eens goed vast in het anker zodat we die niet zomaar even eruit kunnen krijgen. We varen naar de kant waar Wiro hem met de circelzaag doorzaagt om hem eraf te krijgen. Na een half uurtje worstelen zijn we ontdaan van de halve boomstam en kunnen we verder varen.
Gelukkig is de steiger in het volgende dorp leeg en maken we hier aan vast. Er is water en electriciteit. Er liggen nog verschillende andere vissersbootjes waar een aantal Portugese mannen druk bezig zijn.
We bezoeken het dorp wat ook weer erg klein is. Ik schat dat er ongeveer zo’n 100 mensen zouden wonen. Echter bij navraag blijken er 40 mensen te wonen!! Er is een klein barretje annex restaurantje en momenteel is men net bezig met de waterleiding en riolering aan te leggen. Als we de omgeving te voet gaan verkennen komen we bij een oude waterpomp uit met een groot draaiwiel. Wiro begint eraan te draaien en waarempel er komt nog water uit ook. Ernaast zien we wasbakken waar de vrouwen ongetwijfeld hun was zullen doen. Echt nog op de ouderwetse manier, helemaal geweldig. Het lijkt wel of we terug in de tijd zijn gegaan. We wandelen verder en als we boven op de berg in het dorp komen zien we drie mannen een geit slachten. Ikzelf vond het niet zo prettig om aan te zien en het beeld heeft me nog de hele dag achtervolgd. Twee geiten stonden erbij en keken ernaar. Die zullen ook hetzelfde lot moeten gaan aanvaarden denk ik.........Zielig hoor.
Vanuit dit dorpje varen we door naar een wat groter plaatsje (Alcoutim) verderop aan de rivier. Aan de andere kant ligt het Spaanse plaatsje Sanlúcar de Guadiana. We bezoeken beide plaatsjes. In Sanlúcar huren we een scootertje waarmee we de omgeving gaan verkennen. Het is erg warm deze dag en we zijn blij met de wind die we zelf maken. We zitten nu in Andalucie. Het is een prachtig landschap wat we aanschouwen maar wel een beetje droog. Het lijken wel steppen. Af en toe zien we een huis boven op een berg. Door het landschap heen loopt een kanaal waarmee de dorpen van drinkwater voorzien worden.
’s Avonds bezoeken we het dorpje Alcoutim en uiteraard nemen we Emma ook mee. Haar laten we op een gegeven moment los, maar net op dat moment komt er een poesje langs gelopen. Emma stuift er als een dolle achteraan. Als wij zelf ook de hoek omgaan zien we Emma niet meer. Normaal gesproken komt ze dan op een gegeven moment vanzelf terug. Echter dit keer niet. We beginnen ons al een beetje zorgen te maken en roepen op haar en beginnen te zoeken in de buurt. Geen Emma te bekennen. We vragen een aantal bewoners of ze de hond gezine hebben. Sommigen beginnen ijverig mee te zoeken, maar er zijn ook een aantal mensen die niet zo aardig reageren. We vragen een man die bij zijn huisje een stuk hout staat te bewerken met een mesje of hij de hond gezien heeft. Hij doet net of hij ons niet verstaat en staat vervolgens wel te kijken hoe wij aan het zoeken zijn. Echt een engerd was het. Ik dacht bij mezelf dat het ook nog wel eens goed mogelijk was dat hij Emma zelf binnen had zitten, dus ik bij het voorbijgaan even naar binnen gluren. Geen Emma te zien, wel een ander hondje. Na anderhalf uur tevergeefs zoeken in en om het dorp geven we op en besluiten we terug te gaan naar onze dinghy. We dachtedn echt dat we Emma kwijt waren, maar als we benden aankomen blijkt dat Engelsen van een andere boot haar gevonden hebben. Zij herkenden de hond en wisten dat ze bij ons hoorde. Wat waren we blij toen we die Emma weer terugzagen!!! Die blijft voorlopig weer even aan de lijn lopen.
Na een paar dagen voor anker te hebben gelegen en daar de wedsrijd Nederland – Frankrijk met genoegen aanschouwd te hebben varen we weer terug. We leggen bij een ander klein dorpje aan naast een Duitse zeilboot. Al snel hebben we contact met de eigenaar van dit schip. Hij heeft de hele wereld al twee maal ober gezeild en heeft zich nu hier in Portugal gesetteld. We komen overigens veel mensen tegen hier die klaar zijn met hun wereldreis en die zich hier settelen. Leuk om met deze mensen te praten. Wij kunnen ons beiden voorstellen dat ze zich hier allemaal settelen. Het is een geweldige omgeving hier!
De Duitser vertelt ons dat we iets verderop heerlijk water uit een tap kunnen halen. We gaan erheen en we zien dat dit wederom zo’n ouderwetse pomp is met een groot draaiwiel. Wiro draait aan het wiel en ik vul de lege waterflessen. We zijn ondertussen namelijk al aardig door onze voorraad heen aan het raken en hier langs de rivier vinden we geen winkels meer. Eieren kopen we van een inwoner van het dorpje. Citroenen en sinaasappelen halen we van de bomen. In een kroegje in het dorp krijgen we boter. Het is allemaal even beheplen maar mij bevat dit zo wel.
Iets verderop in een hotel kunnen we gebruik maken van een zwembad en kunnen we tevens de voetbalwedstrijden aanschouwen. We doen dan ons oranje “Trots op Nederland” T shirt aan en Emma krijgt een oranje shawltje om. Het staat haar goed!
Ondertussen hebben we het ook druk met werkzaamheden aan de boot. De boekenplanken worden veranderd zodat we de boeken fatsoenlijk erin en eruit kunnen nemen. Verder maken we van stukken stof schermen om voor de ramen te doen om de zon buiten te houden want het begint tocgh aardig op te warmen hier. We hebben al een keer 38 graden gezien op de thermometer. Bets lekker, maar het kan ook even teveel worden. We passen ons al aardig aan de plaatselijke bewoners aan. Vroeg opstaan, tussen de middag siesta en ’s avonds weer actief. Dat is de beste manier om de warmte te overleven. Dit ritme bevalt ons wel.
-
22 Juni 2008 - 13:04
Karin:
Hallo Wiro en Esther,
Wat geweldig om weer eens te lezen hoe het met jullie gaat.
Wie had dat gedacht dat ze in Portugal nog zo primitief leven..
En gelukkig hebben jullie Emma weer terug.
Veel groetjes
Rune, Zara, Marcel en Karin -
22 Juni 2008 - 13:04
Karin:
Hallo Wiro en Esther,
Wat geweldig om weer eens te lezen hoe het met jullie gaat.
Wie had dat gedacht dat ze in Portugal nog zo primitief leven..
En gelukkig hebben jullie Emma weer terug.
Veel groetjes
Rune, Zara, Marcel en Karin -
22 Juni 2008 - 13:45
Mignon:
leuk om te lezen waar jullie zitten en hoe het bevalt. Mijn broer en zijn vriendin wonen nu ook in andalucie in Valor. Als ik jullie verhalen zo hoor dan is het echt back to basic en zijn wij toch allemaal verwend met wat mogelijk is en wat we gewend zijn.
liefs Mignon -
22 Juni 2008 - 20:25
Frans En Anita:
hi luitjes
Hemelsbreed niet zo ver van elkaar. Wij liggen nu in villa moura. Zeilen een beetje rond en gaan 1 juli weer voor een maand naar Nederland. Fijn dat Emma weer terug is en dat het met jullie ook goed gaat.
Ondertussen zijn we ook druk bezig met ons appartementje in Portimao. liefs en goede vaart!! -
23 Juni 2008 - 06:56
Nancy:
Lieve Esther en Wiro,
Hoe snel jullie weer in het ritme zitten na een tijdje werken hier. Mooi om te lezen hoe autenthiek het leven is daar, met al zijn voor en nadelen. Andalunsie vind ik zelf prachtig, met name Granada, zeker de moeite waard! leuk om jullie avonturen te lezen, maar wel goed bij elkaar blijven he. Hou die Oranje sjaal nog maar even om bij Emma. Ook al hebben we verloren, zo valt ze wel lekker op.
heel veel liefs. -
23 Juni 2008 - 20:42
Paul:
Hoi Esteher. We hebben ook een primitieve vakantie gehad aan de Moesel. Allemaal 65 + ers met caravan en schotel, voor het voetbal.
Jullie avontuur hebben jullie goed hervat.Je was nogal snel weg, hebben geen goeie dag kunnen zeggen.
Hou ons op de hoogte, groetjes aan Wiro en een kus van mij.
Paul. -
01 Juli 2008 - 21:02
Chris:
Ha Esther en Wiro,
Goed om te lezen dat jullie weer lekker op weg zijn. Heerlijk om na weer even bij MEE te zijn geweest, nu weer jullie tocht te vervolgen. Ik heb je niet meer haije kunnen zeggen, dus maar even op deze manier. Het was erg leuk om je weer even te zien op het kantoor. Erg fijn dat je hebt kunnen uithelpen. Maar nu........vooral weer even genieten.
Stuur nog eens een kaartje en misschien....
Groetjes Chris (MEE) -
10 Juli 2008 - 11:12
Roy Colbers TD BRB:
Hoi Wiro & Esther,
Mooie site. Veel plezier gewenst op jullie reis, vanuit BRB Ittervoort
Groet
Roy TD
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
