Venezuela's off-shore eilanden

Om naar Trinidad te varen vanuit Suriname werd ons al geadviseerd om niet door de golf van Paria te gaan welke ten westen ligt van Trinidad. Om daar doorheen te gaan ontkom je er namelijk niet aan om dicht langs de kust van Venezuela te zeilen, en het schijnt dat vooral deze kust bekend staat om piraterij. De zeilers die deze route toch nemen, kiezen er dan ook vaak voor om gedurende de nacht zonder navigatieverlichting er doorheen te gaan. Wij hebben echter de oostelijke en noordelijke route genomen.
Nu we Trinidad verlaten moeten we weer beslissen wanneer we naar het eerst volgende eiland Los Testicos zeilen. We besluiten dit gedurende de nacht te doen zonder navigatieverlichting. Wij zitten zelf toch steeds op de uitkijk en als er grote schepen in de buurt komen zien ze ons op de AIS. Als we halverwege de nacht zijn roept een grote tanker ons op (die heeft ons op de AIS gezien) en vraagt ons onze navigatielichten te tonen. Op dat moment varen we enkel met de navigatieverlichting op de romp (voor als we op de motor varen). Op het verzoek van de tanker ontsteken we ons toplicht waarna hij ons zonder problemen kan passeren. (Het toplicht is het licht wat gedurende het zeilen gevoerd moet worden, dat is van heel ver zichtbaar, boven in de mast). Gelukkig komen we onderweg geen bootjes tegen die met hoge snelheid op ons af komen varen. ’s Ochtends komen we aan op Los Testicos. Deze eilanden zijn onbewoond, de enige mensen die er “bivakkeren” zijn vissertjes. Het water is glashelder waardoor we precies zien waar ons anker terecht komt. We nemen een frisse duik in het water want daar zijn we wel aan toe. Met de honden gaan we naar de wal zodat die eens even lekker kunnen rennen. Bij terugkomst zie ik dat Maya wel een paar hele grote snorharen aan zijn neus heeft zitten. Bij nadere inspectie blijken het geen snorharen te zijn maar een paar flinke stekels van een cactus. Maya is duidelijk even aan het snuffelen geweest tussen de cactussen. Dat zal ze wel niet meer doen. Om ze eruit te krijgen moeten we nog aardig hard trekken want de stekels hebben zich behoorlijk diep in haar neus genesteld. Helaas geen foto’s van kunnen nemen.
Na twee dagen op Los Testicos vertoefd te hebben zeilen we weer gedurende de nacht verder naar Isla Margarita. We zetten meteen koers naar de hoofdstad Porlamar. Nou zal iedereen wel denken. Oh Isla Margarita, mooi, prachtig vakantie-eiland etc. Nou wij zijn erachter gekomen dat Isla Margarita een eiland is waar je leuk op vakantie kunt gaan in een resort waar je niet meer uit hoeft en mag komen. Een luxe gevangenis om je te beschermen tegen de criminelen die buiten rondwaren, dus eigenlijk de omgedraaide wereld. Wij zijn beiden tijdens onze reis nog nooit in zo’n deprimerende plaats geweest als Porlamar. De mensen kijken allemaal chagrijnig, we moeten uitkijken dat we niet overvallen worden etc. Maar het positieve is dat we hier onze hele tank (zowel diesel als benzine) kunnen volgooien voor een prikkie. Als we klaar zijn met tanken rekenen we uit wat we betaald hebben voor een liter benzine. Dit blijkt 2 eurocent te zijn geweest! Dan gaan we in Porlamar ook met Emma nog even naar de dierenarts, want die verliest wel erg veel haar. Omdat ik dat verdacht vond heb ik maar een plasstickje (die we nog van Micky hadden) in haar urine gehouden en wat blijkt? Op twee onderdelen scoort ze te hoog wat doet vermoeden dat er iets aan de hand moet zijn. Bij de dierenarts blijkt dit inderdaad het geval te zijn. Emma heeft de tekenziekte Ehrlichia opgelopen waardoor ze enorme bloedarmoede heeft gekregen. Waarschijnlijk zijn we er op tijd bij want we hebben op het haarverlies na nog niets vreemds aan haar gemerkt. Volgens de dierenarts kan ze er met een antibioticakuur weer vanaf komen. Hier beginnen we dan maar meteen mee. We willen niet nog één van onze kostbare diertjes verliezen……..Als we hebben uitgeklaard na een paar dagen Porlamar besluiten we gelijk te vertrekken naar het eiland Tortuga. (trouwens ook het in-en uitklaren op Isla Margarita was een dure aangelegenheid, de volgende keer zouden we dat in ieder geval niet meer doen, alleen tanken en weer wegwezen daar!) We doen ook geen andere ankerplaatsen meer aan om en nabij Isla Margarita. Van de verhalen die we horen worden we namelijk ook niet gelukkig. Het blijkt dat als je ergens anders (dan Porlamar) gaat ankeren op Isla Margarita de kans groter dan 50% is dat je ’s nachts wakker wordt met een 9mm tegen je hoofd. Daar hebben wij geen zin in! Dus…..op naar Tortuga, gedurende de nacht, zonder navigatieverlichting. Op Tortuga gaan we onze solozeilende vriend Ed weer ontmoeten die ondertussen alweer een half jaar in Venezuela ligt.
Na weer een nacht gezeild te hebben komen we de volgende ochtend aan bij de eilandengroep van Tortuga. Om de baai in te komen ga ik op de voorplecht staan om Wiro de goede weg de baai binnen te navigeren. Er zijn veel ondiepe plekken maar die zijn goed te zien in dit glasheldere water. Het is prachtig hier. Water zo blauw als het maar zijn kan en prachtige (poeder) witte zandstranden. We denken hier ook wel een lobstertje te kunnen ruilen voor wat drank en sigaretten van de lokale vissertjes. We gaan op onderzoek uit maar het blijkt al snel dat de plaatselijke vissertjes 80 dollar willen hebben voor een lobster. Dat vinden wij wel een beetje te gek dus we laten hem zijn lobster mooi houden. Het is weekend en we zien al gauw dat er veel snelle motorboten ook komen ankeren in de baai. Op elke boot is wel een feestje aan de gang. Waarschijnlijk kunnen de vissertjes hun lobster wel aan één van deze boten kwijt. Na een nacht hier gelegen te hebben gaan we naar een ander eilandje wat bij Tortuga hoort. De Horseshoe. Ook hier is het weer druk met snelle motorboten maar het is zondag en al snel vertrekken ze om weer koers te zetten naar het vaste land van Venezuela. Nu zijn alleen wij in de baai met wat andere zeilboten. Dagelijks gaan we snorkelen om te genieten van het onderwaterleven. Na Tortuga zetten we koers naar Los Roques, een wat bekendere eilandengroep waar ook vliegtuigen kunnen komen die hier toeristen afleveren. Als we aankomen bij de eilandengroep moeten we goed kijken waar we naar binnen moeten. Los Roques is een eilandengroep die omgeven wordt door een enorm koraalrif en hier willen we niet tegenaan varen. Ik ga weer op de voorplecht staan om ons door het koraal heen te navigeren. (De boot die met ons binnevaart zit al bijna op een koraalrif, Wiro roept hem op dat hij verkeerd zit en daar is hij ons erg dankbaar voor). Het is gelukkig goed te zien omdat we de zon achter ons hebben en het water wederom glashelder is. Dan gooien we ons anker uit bij een eilandje van mangrove. Het is prachtig hier, we gaan snorkelen en Wiro probeert vanonder een rots een lobster te vangen. Helaas is de lobster te snel en hij verdwijnt helemaal onder de rotsen. Helaas, geen lobster vandaag. Als de avond begint te vallen blijkt dat ons paradijselijke ankerplekje ineens veranderd in een ware hel. Vanuit het mangrovebosje hebben de muskieten koers gezet richting De Zwerver. Het begint met eentje maar al snel wemelt het van de muskieten. Deet helpt niet en het citroenkaarsje wat we hebben branden heeft al helemaal geen effect. We vluchten snel naar binnen want we worden gewoon aangevallen. Ook de honden gaan mee want die willen we niet tussen al die muskieten laten liggen. Helaas nemen we bij het binnenkomen een aantal muskieten mee die net bezig waren ons te steken. De volgende morgen besluiten we meteen te vertrekken vanuit deze ankerplek en ons heil elders te zoeken. We “eyeballen” ons een weg door het koraal en komen dan aan op het hoofdeiland van Los Roques (El Grande Roque). We ankeren bij het hoofdeiland en gaan op onderzoek uit om ons te laten registeren. Niet meer normaal waar we allemaal naartoe moeten. Eerst naar de politie, dan naar één of ander bureau van het natuurreservaat, dan naar de douane en dan nog eens naar het vliegveld. We mogen drie dagen blijven op de eilandengroep omdat we op “doorreis” zijn. Vele andere boten die we tegengekomen zijn hebben zich helemaal niet geregistreerd en zwerven gewoon lekker rond op de eilandengroep. Wij zijn gewoon weer eens veel te braaf geweest. Op Gran Roque kunnen we weer heel even op internet, en ook hebben we weer de mogelijkheid om geld uit te geven. Op de andere eilanden waren we geheel afgesloten van de buitenwereld en was het onmogelijk om onze laatste Bolivars uit te geven. De eilanden van Los Roques zijn geweldig. Het water is nog helderder dan op de andere eilanden en de stranden zijn zo hagelwit, echt prachtig. Dagelijks gaan we snorkelen om ook van de onderwaterwereld te kunnen genieten. Na een paar dagen op Los Roques vertoefd te hebben gaan we door naar de volgende eilandengroep, Las Aves welke al behoorlijk dicht bij Bonaire liggen. Las Aves staat bekend om zijn vogelpopulatie. De eilanden zitten vol met de zogenaamde “Boobies”. (Nee Thei, niet die boobies………). Boobies zijn kleine Jan van Gents die zich tegoed doen aan alle visjes die zich in het water bevinden. Naast deze Boobies zijn er ook veel pelikanen. En deze laatste heb ik eens zitten te observeren. Ongelofelijk hoe zij hun dagelijkse kostje vergaren. Eerst dacht ik dat er een grote steen in het water gegooid werd, maar al snel merkte ik dat dit een pelikaan was die uit de lucht kwam gevallen met zijn snavel naar beneden. Ze nemen een duikvlucht naar beneden, laten zich in het water plonzen en komen dan met hun snavel vol water (en vissen denk ik) boven. Een prachtig gezicht. We horen dat pelikanen niet oud worden omdat ze op een gegeven moment gewoon een keer hun nek breken met zo’n duikvlucht, wat mij niet verbaasd.
Ondertussen zijn we ongeveer weer een maandje verder nadat we Trinidad en de haven verlaten hebben. We hebben geen havens meer gehad en zijn nu geheel op onszelf aangewezen wat stroom en water betreft. De watermaker wordt dagelijks een paar uurtjes aangezet, en het water wat we genereren is nog lekkerder als Spa Blauw. Ook de generator draait overuren. Onderweg vanuit Los Roques naar Las Aves vangen we ook nog eens een prachtige Black-finned tuna van zo’n kilootje of 5. Wat is dat heerlijk zo’n verse tonijn. Ik vind het jammer dat ik niet zo’n pakketje heb om zelf sushi te maken. Het wordt tijd dat we dat aan boord hebben!
Na Las Aves zetten we koers terug naar de civilisation. Bonaire is onze volgende bestemming, waar we overigens nu zijn! Foto’s van Trinidad en Venezuela volgen, als ook het verhaal van Bonaire!