Op doktersbezoek in Suriname

Beste allemaal,

Eindelijk hebben we weer (goede) internet verbinding.

De foto's van Frans Guyana zijn geplaatst in het vorige verslag en op nu zullen jullie twee reisverslagen van Suriname ontvangen.

Na weer twee dagen al “spinnakerend” op zee vertoefd te hebben lopen we rond 16.00 ’s middags de betonning aan van de bemonding naar de Suriname rivier die ons naar Paramaribo brengt. Van weinig wind krijgen we hier in eens de volle laag van voren. Niet prettig als we twee dagen verwend zijn geworden met een lichte bakstag wind. Na 10 minuten heb ik zó genoeg van die vreselijke wind. Mede ook doordat ik sinds enkele dagen flink verkouden ben (keelpijn, keelpijn en nog eens keelpijn). Nu geen last van zeeziekte maar weer een ander kwaaltje. Zo val ik van het één in het ander. Mijn stem ben ik ondertussen kwijt waardoor ik helemaal niet meer kan praten. De ellende hierbij is ook nog eens dat ik geen medicijnen mag nemen, of in ieder geval moet uitkijken hiermee. Dus de afgelopen dagen heb ik het maar op paracetamol, dropjes en Nattermann keelpastilles gedaan. Ook ben ik steeds met een thermometer aan het peilen of ik geen koorts heb. Steeds denk ik koorts te hebben maar dat is niet zo, komt gewoon van de enorme hitte, dat gezweet. Doordat ik geen koorts heb is de angst dat ik Mexicaanse griep heb in ieder geval al de kop in gedrukt.
We zijn blij als we uiteindelijk op de Surinamerivier zitten. De wind gaat liggen en we kunnen met een behoorlijke vaart (stroming hebben we mee) richting Paramaribo varen. We melden ons op kanaal 12 bij de haven, waarna het voor ons onduidelijk is waar ze ons willen hebben om in te klaren. We besluiten ze daarom nogmaals op te roepen om dat even te vragen en ze vertellen als we onder de brug doorgaan na een aantal mijlen een ankerplaats is voor zeilboten. Wij gaan ervan uit dat ze het over Domburg hebben, het plaatsje waarover wij al gelezen hebben op Noonsite (een speciale site voor mensen die al zeilende de wereld verkennen).
Daar aangekomen blijken er inderdaad al meerdere Nederlandse zeilschepen te liggen. We worden heel hartelijk ontvangen en we voelen ons meteen opgenomen in de zeilersgemeenschap van Domburg. Er wordt ons verteld wat we moeten doen richting autoriteiten en we kunnen meteen de dag erna meerijden, met een aardige Nederlandse dame die hier ondertussen al een jaar ligt, naar de hoofdstad Paramaribo om onze zaken te regelen. We willen graag eerst een gynaecoloog bezoeken in het ziekenhuis om een algehele controle uit te voeren. Bloed, urine, echo etc.
Aangekomen in het ziekenhuis wordt ons gevraagd of we hoesten. “Nee, we hoesten niet” (ik zeg maar niets want ben zo hees als ik weet niet wat). Aangekomen bij de “vrouwenarts” worden we weer bijna weggestuurd. Uiteindelijk weet Wiro de dame bij de balie te overtuigen dat we vandaag geholpen willen worden. Ondertussen zie ik allemaal briefjes hangen met Mexicaanse griep en over als je hoest, je dat moet melden. Ik zit in de wachtkamer mijn hoest maar even mooi in te houden. Na ca anderhalf uur gewacht te hebben (ondertussen de Surinaamse krant lezende) mogen we binnenkomen bij de arts. Een zeer beleefde man van Aziatische afkomst die uiteraard prima Nederlands spreekt. Wat zijn we blij dat we even in een land zijn waar gewoon Nederlands gesproken wordt, zeker als het dit soort medische zaken betreft. Er wordt meteen een algeheel onderzoek gedaan. Bloed (alles wat er maar te onderzoeken valt volgens mij), urine en een echo. Ik moet wel zeggen dat we verwend worden met al die echo’s. In Nederland is het geloof ik drie tijdens de hele zwangerschap. Wij zijn nog niet halverwege en we hebben er al vier gehad!! Alles in orde gelukkig, de baby beweegt goed, en alles zit op de juiste plaats. Dat hebben we ook alweer gehad en als we over vier weken nog hier zijn mag ik nog een keer bij deze aardige arts terugkomen. Voor het bloed prikken moet ik wel daags erna naar het “prikpunt” in Domburg waar we met de boot voor anker liggen. Na het ziekenhuisbezoek gaan we nog even in Paramaribo kijken. Het valt ons op dat er zoveel verschillende soorten mensen van uiteenlopende culturen rondlopen. En ook de gevarieerdheid in eettentjes is ongelofelijk. Als we uitgekeken zijn lopen we naar de “Knuffelsgracht” waar we de openbaar vervoersbusjes kunnen vinden waarvan er een naar Domburg zal rijden. Na enige navraag komen we bij het betreffende busje uit. Het zit nog niet half vol en er zijn gelukkig nog net twee plaatsjes naast elkaar vrij. Na tien minuten wachten vragen we maar eens aan een van de medepassagiers hoe laat het busje gaat vertrekken. Helaas, er zijn geen vertrektijden, het is enkel wachten tot het busje helemaal (maar dan ook helemaal!!!!) vol zit voor we vertrekken. Nadat er (tot onze grote blijdschap) nog een groep vrouwen met kinderen is ingestapt en de bus tot aan de nok toe gevuld is vertrekken we. Als sardientjes in blik, die ook nog eens goed opgewarmd wordt door de brandende zon, vertrekken we richting Domburg. De files zijn niet prettig want als het busje stilstaat wordt het bloedheet in het busje. Zolang het rijdt is het goed uit te houden door de wind.
Aangekomen op de boot duik ik gelijk het bed in, waar het ondertussen ook al aardig benauwd is geworden. De dag erna blijf ik ook in bed, terwijl Wiro naar de vreemdelingenpolitie gaat om een stempel te halen voor ons paspoort. Daar aangekomen melden ze hem dat ik er ook bij moet zijn. Hij huurt dan maar een auto in Paramaribo en komt daarna terugrijden waarna we met zijn tweeën terug gaan naar de politie. Gelukkig is het nu goed en krijgen we een stempel dat we hier twee maanden mogen blijven. Als we verlenging willen moeten we terugkomen.
Na die twee en een halve dag bed gaat het nog steeds niet beter met mijn keel en besluiten we toch maar even een arts op te zoeken. We gaan naar de poli in Domburg en moeten even wachten voordat we geholpen worden. Wiro wil zijn handen even wassen en gaat naar het toilet. Echter hij ontdekt dat er geen stromend water aanwezig is. Hij gaat terug naar de receptioniste en doet zijn beklag hierover. “Hoe kan een ziekenhuis nu hygiënisch werken als er geen stromend water is”? Uiteindelijk kan hij zijn handen in het keukentje met een emmertje water wassen. Als we aan de beurt zijn worden we wederom door een zeer vriendelijke arts ontvangen, deze keer van Hindoestaanse afkomst. Hij had van de receptioniste het verhaal over het water te horen gekregen en begint erover. Wat blijkt? De pomp was kapot van de poli waardoor er geen water opgepompt kon worden. Uiteindelijk heeft de dokter zelf de pomp gerepareerd waardoor het water wel weer stroomt. Hij vertelt dat er vanuit de overheid geen geld beschikbaar wordt gesteld cq niets geregeld wordt om dit soort werkzaamheden uit te voeren, waardoor hij dit dan maar zelf doet. Zo blijkt maar weer wat wij eigenlijk verwend zijn met hoe alles geregeld wordt in ons landje, en dan gaan we er ook nog eens zomaar vanuit dat dit in andere landen óók het geval is!! Uiteindelijk hebben we het ook over mijn keelpijn. Hij luistert naar mijn longen en dat klinkt gelukkig goed en hij schrijft me een penicillinekuur voor die ik helemaal moet afmaken.
Als ik me weer beter voel (met behulp van de peniciline) gaan we met de huurauto op onderzoek uit in Suriname. We bezoeken het district Commewijne waar vele plantages te vinden zijn die echter niet meer in gebruik zijn. We bezoeken er één “Peperpot”, daar zijn ze toevallig de plantagewoning aan het opknappen. Een Nederlander heeft het gekocht en wil er een resort beginnen. Het is een mooie plek aan de Surinamerivier. Op deze plantage werden vroeger koffie en cacao verbouwd voor de export (de slaven deden het werk). Heden ten dage wordt er niets meer verbouwd, niet op deze plantage en ook niet op alle anderen. Dit verbaasd ons ten zeerste. In het tropische klimaat van Suriname hoef je maar een stokje in de grond te steken en er zal iets aan gaan groeien……..
Hierna gaan we naar Fort Nieuw Amsterdam, gelegen op een strategische plek bij de samenloop van de Suriname- en de Commewijne rivier. Hier verdedigden de Hollanders in de 17e en 18e eeuw de plantages van Commewijne tegen vijandelijke invallen. Helaas zonder succes want de Engelsen hadden het fort in 1800 zonder slag of stoot ingenomen. De Nederlandse aanwezigheid is overigens nog duidelijk zichtbaar aan de typische oud Hollandse bakstenen (die vanuit Nederland verscheept werden). Ook zien we een typisch Nederlands sluisje. De gevangenis bij het fort is zeer recentelijk gesloten en ziet eruit als een plaats waar je echt niet wilde vertoeven. Als we deze gevangenis vergelijken met die in Nederland dan zitten de criminelen in Nederland in een hotel. We moeten bepaalde polotici toch gelijk geven dat de gevangenen het in Nederland beter hebben dan de bejaarden in een bejaarden- of verzorgingstehuis………….