Trinidad, een jungle van masten
Door: Esther
Blijf op de hoogte en volg Esther en Wiro
12 Oktober 2009 | Trinidad en Tobago, Port of Spain
Het is alweer een tijdje geleden dat er een reisverslag geplaatst is, maar we hebben niet stil gezeten. We hebben weer verschillende paradijsjes bezocht ondertussen (zonder internet mogelijkheden.
Na ons avontuur in de jungle van Suriname zetten we half oktober koers richting Trinidad en Tobago. We zijn een beetje onzeker hoe het zou gaan op deze (Engelse) eilanden met de honden maar dat weerhoudt ons er niet van hier weg te blijven. Na drie dagen op zee vertoeft te hebben (Wiro heeft solo gezeild want ik voelde me wederom niet goed, en we hebben een heerlijke Wahoo gevangen) vanuit Suriname komen we op de derde dag in de vroege ochtend aan bij de eilanden van Trinidad en Tobago. We besluiten meteen door te gaan naar Chaguaramos, de baai waar het hele zeilgebeuren plaatsvindt op Trinidad.
Bij aankomst merken we al snel dat de honden gewoon de wal op kunnen bij Powerboat waar we in de haven zijn gaan liggen. Bij het inklaren hadden we wel voor de zekerheid de paspoorten van de honden meegenomen naar customs maar daar moesten ze alleen maar lachen om het feit dat de honden ook een paspoort hadden.
En vanuit de jungle van Suriname belanden we hier in een jungle van masten. Wat een boten liggen hier op de kant en in het water. Allemaal aan het schuilen voor de hurricanes en daarnaast is dit een ideale plaats om werkzaamheden aan de boot te verrichten. Hier in Trinidad kunnen we dan ook weer wat bootspulletjes kopen. Verder kunnen we de hele boot eens even goed onderhanden nemen omdat we water kunnen tappen en aan de stroom liggen. Ik weet niet hoeveel wasmachines ik gedaan heb en het hele teakdek heeft weer eens een grondige beurt gekregen.
Na alle werkzaamheden is het tijd voor ontspanning. Via het net (radiocontact tussen de boten onderling) horen we dat er een uitstapje is naar een Hindoestaans feest in het dorpje Felicity. Wij geven ons op om ook mee te gaan. We bezoeken een tempel waar allerlei Hindoestaanse dansen en muziek wordt voorgedragen. Daarna lopen we door het dorpje wat helemaal verlicht is met kaarsjes. Het blijkt het feest te zijn van de donkerste nacht van het jaar.
In Trinidad brengen we ook nog even een bezoek aan de gynaecoloog want het wordt tijd voor de 20-weken echo. Ik ben dan 21 weken zwanger. De gynaecoloog is een hele aardige man van Hindoestaanse afkomst die erg geïnteresseerd is in onze reis. Na een hele tijd over ons zeilersbestaan gesproken te hebben begint hij eindelijk met hetgeen waar we uiteindelijk gekomen waren: De echo! Alles ziet er gelukkig goed uit en de arts blijft maar zeggen: “he/she is moving a lot!” Dat wordt een bezig bijtje zeggen we tegen elkaar, dat zal hij/zij wel van Wiro hebben. Ha ha, die is ook altijd bezig.
Als we bijna klaar zijn voor vertrek vanuit Trinidad krijgen we nog een keer een flinke swell de haven binnen. Wij en nog een andere boot liggen aan de steiger en we gaan flink tekeer. Bij de andere boot zien we af en toe het roer geheel uit het water komen. Zou dat bij ons ook zo eruit zien? Waarschijnlijk wel en ik begin me warempel niet zo goed te voelen, zeeziek in de haven…Gelukkig hebben we geen schade opgelopen tijdens deze dolle bedoeling in de haven.
Ook Wiro maakt trouwens nog een avontuur mee in de haven met de dinghy. Hij wil op een gegeven moment een lijn vanuit het midden van de boot aan een paal gaan leggen en doet dit met dinghy waar de 15 pk motor opzit. Normaal doen we als we aan het varen zijn een polsbandje om wat de “noodstop” is in geval van overboord gaan. Echter Wiro heeft voor de handelingen met de lijnen twee handen nodig en heeft dit armbandje niet om zijn pols gedaan. Op een gegeven moment gaat hij verzitten, van de ene kant van de dinghy naar de andere kant. Hij draait aan de gashendel denkende dat hij hem dichtdraait. Maar omdat hij aan de andere kant zit (waar hij normaal nooit zit) draait hij het gas niet dicht maar open. Resultaat: Wiro gaat overboord, waarbij hij geluk heeft dat hij de schroef niet over zich heen krijgt. En de dinghy blijft als een dolle rondjes draaien om en nabij De Zwerver. Na enig gedoe kunnen we de lijn van de dinghy te pakken krijgen om zodoende het bootje enigszins omhoog te trekken om de motor uit te zetten. Maar dat hoeft al niet meer, want met het naar boven trekken kiept het bootje om en komt de motor in het water waardoor hij gelijk afslaat. Zout water in de motor……Ook niet zo fijn. Wiro gaat gelijk aan de slag met de motor om te kijken of hij hem nog aan de praat krijgt. Hij spoelt het diverse malen met wat BRB producten en daarna met pure alcohol. De olie wordt twee keer ververst en………het motortje loopt weer. Dit leert ons wel dat ook met kleine stukjes dit armbandje altijd omgedaan moet worden.
Na ons avontuur in de jungle van Suriname zetten we half oktober koers richting Trinidad en Tobago. We zijn een beetje onzeker hoe het zou gaan op deze (Engelse) eilanden met de honden maar dat weerhoudt ons er niet van hier weg te blijven. Na drie dagen op zee vertoeft te hebben (Wiro heeft solo gezeild want ik voelde me wederom niet goed, en we hebben een heerlijke Wahoo gevangen) vanuit Suriname komen we op de derde dag in de vroege ochtend aan bij de eilanden van Trinidad en Tobago. We besluiten meteen door te gaan naar Chaguaramos, de baai waar het hele zeilgebeuren plaatsvindt op Trinidad.
Bij aankomst merken we al snel dat de honden gewoon de wal op kunnen bij Powerboat waar we in de haven zijn gaan liggen. Bij het inklaren hadden we wel voor de zekerheid de paspoorten van de honden meegenomen naar customs maar daar moesten ze alleen maar lachen om het feit dat de honden ook een paspoort hadden.
En vanuit de jungle van Suriname belanden we hier in een jungle van masten. Wat een boten liggen hier op de kant en in het water. Allemaal aan het schuilen voor de hurricanes en daarnaast is dit een ideale plaats om werkzaamheden aan de boot te verrichten. Hier in Trinidad kunnen we dan ook weer wat bootspulletjes kopen. Verder kunnen we de hele boot eens even goed onderhanden nemen omdat we water kunnen tappen en aan de stroom liggen. Ik weet niet hoeveel wasmachines ik gedaan heb en het hele teakdek heeft weer eens een grondige beurt gekregen.
Na alle werkzaamheden is het tijd voor ontspanning. Via het net (radiocontact tussen de boten onderling) horen we dat er een uitstapje is naar een Hindoestaans feest in het dorpje Felicity. Wij geven ons op om ook mee te gaan. We bezoeken een tempel waar allerlei Hindoestaanse dansen en muziek wordt voorgedragen. Daarna lopen we door het dorpje wat helemaal verlicht is met kaarsjes. Het blijkt het feest te zijn van de donkerste nacht van het jaar.
In Trinidad brengen we ook nog even een bezoek aan de gynaecoloog want het wordt tijd voor de 20-weken echo. Ik ben dan 21 weken zwanger. De gynaecoloog is een hele aardige man van Hindoestaanse afkomst die erg geïnteresseerd is in onze reis. Na een hele tijd over ons zeilersbestaan gesproken te hebben begint hij eindelijk met hetgeen waar we uiteindelijk gekomen waren: De echo! Alles ziet er gelukkig goed uit en de arts blijft maar zeggen: “he/she is moving a lot!” Dat wordt een bezig bijtje zeggen we tegen elkaar, dat zal hij/zij wel van Wiro hebben. Ha ha, die is ook altijd bezig.
Als we bijna klaar zijn voor vertrek vanuit Trinidad krijgen we nog een keer een flinke swell de haven binnen. Wij en nog een andere boot liggen aan de steiger en we gaan flink tekeer. Bij de andere boot zien we af en toe het roer geheel uit het water komen. Zou dat bij ons ook zo eruit zien? Waarschijnlijk wel en ik begin me warempel niet zo goed te voelen, zeeziek in de haven…Gelukkig hebben we geen schade opgelopen tijdens deze dolle bedoeling in de haven.
Ook Wiro maakt trouwens nog een avontuur mee in de haven met de dinghy. Hij wil op een gegeven moment een lijn vanuit het midden van de boot aan een paal gaan leggen en doet dit met dinghy waar de 15 pk motor opzit. Normaal doen we als we aan het varen zijn een polsbandje om wat de “noodstop” is in geval van overboord gaan. Echter Wiro heeft voor de handelingen met de lijnen twee handen nodig en heeft dit armbandje niet om zijn pols gedaan. Op een gegeven moment gaat hij verzitten, van de ene kant van de dinghy naar de andere kant. Hij draait aan de gashendel denkende dat hij hem dichtdraait. Maar omdat hij aan de andere kant zit (waar hij normaal nooit zit) draait hij het gas niet dicht maar open. Resultaat: Wiro gaat overboord, waarbij hij geluk heeft dat hij de schroef niet over zich heen krijgt. En de dinghy blijft als een dolle rondjes draaien om en nabij De Zwerver. Na enig gedoe kunnen we de lijn van de dinghy te pakken krijgen om zodoende het bootje enigszins omhoog te trekken om de motor uit te zetten. Maar dat hoeft al niet meer, want met het naar boven trekken kiept het bootje om en komt de motor in het water waardoor hij gelijk afslaat. Zout water in de motor……Ook niet zo fijn. Wiro gaat gelijk aan de slag met de motor om te kijken of hij hem nog aan de praat krijgt. Hij spoelt het diverse malen met wat BRB producten en daarna met pure alcohol. De olie wordt twee keer ververst en………het motortje loopt weer. Dit leert ons wel dat ook met kleine stukjes dit armbandje altijd omgedaan moet worden.
-
23 November 2009 - 09:53
Ed Delsing:
Esthet en Wiro
Goed te horen dat het op alle fronten goed gaat en dat jullie nu lekker zijn aangemeerd in Trinidad.
Ik zou zeggen geniet ervan , dan gaan wij wel de regen en storm in.
gr
ed
-
23 November 2009 - 11:03
Erik:
He E en W,
wederom een cool verhaal.
Mooie verhalen altijd, idee om er een boek van te maken?
gaan jullie ook nog richting Panama? de Sam Blas eilanden zijn geweldig. Vragen naar Tony daar .. zeiler kent iedereen!
laat weten wanneer jullie nog naar Europa komen ... wel cool dat jullie een kind krijgen, geboren ergens op de wereld!
gr Erik
-
23 November 2009 - 11:37
Gieke:
Ha Esther,
Altijd weer leuk om jullie verhalen te lezen,... Vooral nu de regen hier met bakken uit hemel valt en de bomen vrijwel helemaal kaal zijn geworden!
Super trouwens dat je zwanger bent en dat jullie kleintje het zo goed doet! Ik hoorde via Els dat je ook weer tante gaat worden.
Geniet van alles!
Gieke -
23 November 2009 - 18:30
Paul:
Ha die Esther en Wiro.
Wat gaat de tijd.Geniet van je zwanger zijn, want zonder erg heb je ze groot. Tegen de tijd dat ie komt, wil ik hem/haar wel zien! In de Haven van Broekhuizen?
Ik ben wel jaloerswant het weer is hier 3 keer niks. Nu regent het aan stuk door met onweer.
En Wiro! het polsbandje om en keten je aan Ester.
Groetjes van Paul -
23 November 2009 - 21:45
Carla:
Hoi Esther en Wiro,
Ik geloof het niet, een van Gend en Loos in de middle of nowhere, hoe is het mogelijk!!
Die Wiro heeft wel geluk gehad zeg, je mag er toch niet aan denken dat hij in aanraking was gekomen met die schroef!
Goede reis verder en tot het volgende verhaal!!
Carla
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
