Piranha's, kaaimannen en andere oerwoudverhalen

Na de plantages en fort Nieuw Amsterdam rijden we met een koppeltje die ook al een geruime tijd in Domburg liggen naar Overbridge resort. We gaan een bevriend echtpaar (die hier ook naartoe zijn komen zeilen) van hen bezoeken die hier een huis aan het bouwen zijn. Zij hebben alle drie de masten van hun houten boot afgezaagd en zijn onder de brug door gevaren (even iets verderop op de rivier) waarna ze een mooi plekje bij Overbridge gevonden hadden om te ankeren. Omdat ze het hier zo naar hun zin hadden hebben ze er een mooi stukje grond gekocht aan een zijtak van de Suriname rivier. Zo’n twee maanden geleden is hun houten boot echter gezonken nadat ze deze op een zandbank droog hadden laten vallen. Met het wassen van het water bleken de pompen niet in staat om het binnenkomende water eruit te pompen waardoor ze nu hard aan het werk zijn met het bouwen van een huis op het stuk grond. Zij vertelt ons dat ze een keer was gaan zwemmen in de rivier en dat ze op een gegeven moment een wel zeer pijnlijke teen had. Het leek wel of erin gebeten werd. En jawel hoor, een piranha had haar teen gevonden en erin gebeten tot op het bot. Hier in de rivier zitten veel piranha’s. Zwemmen kan hier niet zonder veiligheidsnet, die men gemaakt heeft op het strandje van het Overbridge resort. Hier gaan wij ook het bruine water in. Stiekem vind ik het toch nog wel eng om er te zwemmen. Door het bruine water zien we niets wat er onder ons gebeurd en we horen ook dat de piranha’s zich door het vorige net heen gevreten hadden. Nu hadden ze er net een nieuwe geplaatst wat mij de zekerheid gaf dat er zich waarschijnlijk geen piranha’s in het water bevinden. Teruggekomen bij het bouwperceel na de zwempartij zien we dat de honden helemaal wild zijn op een bepaalde struik aan de waterkant. Als ik Emma erbij vandaan haal zie ik dat ze helemaal onder de bijen zit. Er bevond zich een bijennest wat ze wel heel erg interessant vond en dook erop af. Gelukkig waren het bijen die niet steken, maar ze nestelden zich wel compleet in haar vacht. Emma kreeg vervolgens een bad in de rivier tussen de kaaimannen en de piranha’s. Uiteraard wel aan de kant. Na een kwartiertje is Emma “bijenvrij”. Daarna gaat Maya haar naam alle eer aan doen en gaat ook eens een kijkje nemen in de struiken. Dat gezoem vindt ze wel interessant, niet veel later komt ook Maya uit de struiken vol met bijen. Ook zij wordt in het water gedompeld en ontdaan van de bijen. Vanaf nu leggen we ze voor hun eigen veiligheid maar vast. Wie weet wat voor beesten ze anders nog meer gaan tegenkomen tijdens hun ontdekkingstochten?? Na een dagje hier doorgebracht te hebben rijden we terug naar Domburg, waar we plannen maken om het binnenland in te trekken. Er doen allerlei wilde verhalen de ronde over eventueel malaria, daar ik zwanger ben mag ik geen malariatabletten slikken, wat toch wel even voor twijfel zorgt bij mij. Echter het blijkt ook dat als je malaria hebt je beter ineens 4 tabletten kan nemen dan ter preventie één per dag. Daarentegen achten wij het verstandiger een goede klamboe mee te nemen en ons van tijd tot tijd in te spuiten met een muggenwerend middel om te voorkomen dat we überhaupt gestoken worden door een mug. Ook horen we dat er al lang geen malaria is voorgekomen daar waar wij heengaan. Ik neem de beslissing dat ik dan toch maar meega. En daar heb ik geen spijt van gehad!
Alleen al de trip erheen was de moeite waard. Met de auto rijden we naar het plaatsje Atjoni gelegen onder het Brokopondomeer (helaas hebben we tijdens onze autotrip niets van het Brokopondomeer kunnen zien, het oerwoud hield het zicht tegen). Tot aan Berg en Dal is de weg geasfalteerd (wat ook pas sinds december is) en daarna gaat de weg over in een bauxietweg. Het begin van de weg is goed te doen maar naarmate we verder vorderen komen er steeds meer kuilen en gaten. Onderweg zien we nog een “Van Gent & Loos” staan. Al hobbelend komen we aan in Atjoni waar de weg ophoud. Vanaf hier moeten we onze reis verder voortzetten in het plaatselijke vervoersmiddel “de Korjaal”, een houten lange boot die ons via de rivier verder stroomopwaarts brengt. Er liggen tientallen korjalen aan de waterkant en het is er een bedrijvigheid van jewelste van mensen die klaarstaan om mee te gaan met de korjaal naar één van de dorpjes aan de rivier of met een van de vele busjes mee willen naar Paramaribo. Ik kijk mijn ogen uit. Ook de plaatselijke mensen kijken hun ogen uit, want twee honden die meegaan in de korjaal, dat hebben ze nog nooit meegemaakt. Velen zijn bang voor honden en maken een grote omweg als ze langs lopen. Als ze vragen of ze bijten antwoorden wij steevast: “ons niet”. Met de eigenaar van het resort waar we hebben gereserveerd in Botipassie hebben we afgesproken dat we met “Blankie” (zal wel een bijnaam zijn)mee zouden varen. Maar in het gekrioel is het moeilijk Blankie ook daadwerkelijk te vinden. We vragen aan één van de bootsjongens waar we Blankie kunnen vinden. Hij brengt ons bij Blankie en deze laat ons weten dat we nog even moeten wachten op nog drie andere passagiers die met ons meevaren. Na een klein uurtje gewacht te hebben kunnen we vertrekken. Al onze spullen worden ingeladen en ook wij mogen plaatsnemen. We zijn blij als de korjaal in beweging komt, de wind maakt het een stuk minder warm. Al snel na vertrek zien we het eerste dorpje liggen. Vrouwen met ontbloot bovenlijf doen de was in de rivier en aan hun zijde zijn de kinderen aan spelen in het water. De honden trekken wederom de volle aandacht en we horen vanaf de kant “blafgeluiden” onze kant uitkomen. Dit zijn de kinderen die de honden op stang proberen te jagen. En dat lukt, want Maya blaft luidruchtig met ze mee. Na een klein uurtje gevaren te hebben komen we aan bij het eerste obstakel. Een “soela” (stroomversnelling) maakt het ons onmogelijk verder te gaan. We moeten allemaal uitstappen en de korjaal moet met man en macht tegen de stroming over de keien stroomopwaarts gesjord worden. Wiro helpt de jongens mee en na enig getrek en gesjor ligt de korjaal weer in bevaarbaar water. We stappen met zijn allen weer in en kunnen onze tocht verder voortzetten. Dan stoppen we in een dorp waar een krat “Parbo bier” (lokaal bier met hetzelfde etiket als Amstel) afgezet wordt. Meer hebben ze blijkbaar niet nodig? Bij een volgend dorp gebeurd weer eens hetzelfde. Als we zo’n twee uur onderweg zijn moeten we nog twee Nederlandse toeristen oppikken bij een ander resort die met ons mee varen naar Botipassie.
Na ca vijf uur in de korjaal gezeten te hebben (pijn aan ons stuitje, billen en rug) komen we aan bij het resort. Als we onze spullen uitgeladen hebben en aan een verfrissing toe zijn wordt de hulp van Wiro ingeroepen. Er is geen stroom op het resort. De generator doet het niet en de eigenaar heeft hem zelf niet aan de praat gekregen. Wiro gaat eens even mee kijken (die heeft ondertussen al veel verstand van generatoren) en na een klein uurtje doet het ding het weer en is er weer stroom. De eigenaar heeft meteen in de gaten dat hij een handige gast ontvangen heeft en vraagt aan Wiro of hij nog even naar de vriezer wil kijken die kuren heeft, deze doet het nu ook weer. Er was een nieuwe werkplaats waar het licht het niet deed, ook dat heeft Wiro even opgelost (kabels waren verkeerd aangesloten). Daarna had hij vrij om even bij te komen van de enerverende reis. Als de duisternis begint in te vallen nemen wij onze voorzorgsmaatregelen tegen muggen, maar tot onze grote verbazing zien we er geen één. Als het dan eindelijk donker is hebben wij gelukkig licht wat we aan Wiro te danken hebben. Aan de overkant, waar het dorp Botipassie ligt, is het aardeduister. Het dorp heeft geen diesel meer voor de generator en is daardoor in duisternis gehuld. (toen het Brokopondomeer aangelegd werd zijn de mensen die op die plek woonden moeten verhuizen naar een andere plek (hier dus), om ze tegemoet te komen heeft de regering ze vanalles beloofd waaronder de elektriciteit. Als de brandstof op is gaan de bewoners zitten te wachten tot er weer nieuwe wordt aangevoerd wat soms wel eens maanden kan duren. Wij begrijpen niet waarom de mensen de handen zelf niet inéén slaan en zorgen dat er diesel komt. Ze kunnen toch niet voor altijd afhankelijk blijven van de regering?
De volgende dag gaan we met de andere gasten het oerwoud in. Onderweg bezoeken we een dokterspost waar we met een Cubaanse arts spreken. Hij vertelt dat hij ondertussen negen maanden hier is en nog geen malaria geval heeft gehad. Het blijkt dat dit dorp al drie jaar malaria vrij is en het volgende dorp al zes jaar. Dit stelt ons gerust. Na het bezoek aan de dokterspost bezoeken we een schooltje (de scholen zijn net weer begonnen na de grote vakantie). Wiro praat met een lerares, zij vertelt dat de kinderen in het Nederlands les krijgen maar dat de kinderen weigeren Nederlands te praten. Wij hadden nog een hoop pennen over van Marokko die we mee hebben genomen, hier zijn ze erg blij mee. Onderweg kopen we nog een pompelmoes (ondertussen mijn favoriete fruit) en gaan terug naar het resort. Hier nemen we een frisse duik in de soela, voor piranha’s hoeven we hier niet bang te zijn. Wel kan een “boomkip” (leguaan) of een “waterkip” (kaaiman) langs komen, maar ook die kans is zeer gering. Wiro vraagt of Wilhelmina (de kokkin) een waterkip voor ons klaar kan maken als we er één vangen, maar dit weigert ze toch pertinent. Ook een boomkip behoort niet tot haar favorieten. Daarentegen eten we drie dagen op rij kip. Dat vinden we wel jammer, we hadden toch zeker wel een typisch gerecht uit het oerwoud verwacht. Na drie dagen in het resort vertoeft te hebben gaan we weer terug naar Atjoni. Het was een mooie ervaring maar we vonden wel dat de dorpjes al aardig modern waren. Iedereen liep met een mobiele telefoon en een tv was ook al niet meer weg te denken. Het blijkt dat als je nog dieper het oerwoud ingaat je nog bij echte authentieke dorpjes uitkomt. Hiervoor dien je echter met het vliegtuig te gaan. Dit zouden wij de volgende keer ook doen. Met het vliegtuig diep het binnenland in en dan per korjaal weer terug tot aan Botipassie om van daaruit weer het vliegtuig terug te nemen naar Paramaribo. Een tip voor mensen die ook van plan zijn door Suriname te reizen, wat overigens echt aan te bevelen is!!!!!
Weer aangekomen in Atjoni zijn we blij dat onze huurauto er nog staat en we gaan de terugreis naar Paramaribo aanvaarden. Het is druk op de bauxietweg met vrachtwagens, dit brengt wel heel gevaarlijke situaties met zich mee. Als we achter een vrachtwagen rijden zitten we in een enorme stofwolk waardoor we de motorkap van onze eigen auto nog niet eens meer kunnen zien. Heel eng, en inhalen is erg lastig doordat we niets zien. We zijn dan ook blij als we na 100 kilometer bauxietweg de geasfalteerde weg bij Berg en Dal weer bereiken.
In Domburg aangekomen zien we dat De Zwerver nog op dezelfde plaats ligt. Het lijkt wel sinds we terug zijn dat het hier een stuk warmer is. Het jammere is dat we geen verkoeling kunnen zoeken in het water, wat ons doet besluiten ons zelf klaar te gaan maken om richting de Carieb te vertrekken. We snakken naar blauw zeewater waar we lekker in kunnen zwemmen, snorkelen en duiken. We besluiten daarom zaterdag 10 oktober te vertrekken naar Tobago en Trinidad.